94d98637

Jong

Thu, 30 Apr 2026 08:31:15 GMT

Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord.

Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong.

Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen.

Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd!

Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders.

Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast.

Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt.

Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte.

Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam.

En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon?

Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan?

Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers?

Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces.

Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde.

De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders.

*waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.

resetten

Thu, 12 Feb 2026 10:31:18 GMT

Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden.

Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen.

En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week.

Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken.

Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis!

Hoe ben je hier terecht gekomen.

De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt.

Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft!

Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken.

“Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem.

Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer.

Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race!

Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!

Naar binnen

Thu, 16 Oct 2025 12:25:19 GMT

Ik kom al enkele jaren bij hem: hij heeft Parkinson èn dementie.

Ik ken hem als een snel overprikkelde man die niet meer kan vluchten voor alle herrie en mensen om hem heen en hierdoor af te toe wat overkookt.

Dit doet hij in stilte; hij verstijft letterlijk, maar in zijn lichaam kookt hij over.

Mijn behandeling doet hem altijd diep ontspannen: zijn lichaam laat spanning los en hij kan alle stress over al die prikkels loslaten.

Maar ineens is het anders: de laatste keer dat ik bij hem was, was hij wel gestrest. Ik voelde al die spanning in zijn lijf. Maar…hij was niet overprikkeld en kookte ook niet over.

Heel stilletjes en langzaam was hij de volgende fase van dementie ingegaan: hij trok zich terug binnenin zichzelf en sloot zich af voor al die prikkels.

Ik moest goed zoeken in zijn ogen om hem te vinden en ook in zijn lichaam voelde ik hem slechts heel ver weg.

Mijn “behandeldoel” veranderde zo: van diepe ontspanning en afvoer van overprikkeldheid, werd het diepe ontspanning en hem weer vinden.

Hem laten voelen dat hij nog niet weg is, maar dat ik hem zie en voel. Heel langzaam werd hij wat alerter, keek me aan en was weer wat aanwezig.

Zijn vrouw die er bij zat, zag het ook: daar is hij weer even.

Hoe verdrietig ook: deze naar binnen gekeerde fase is weer een stap achteruit. Het zich terugtrekken van deze wereld en op weg naar een volgende wereld.

Voor mij als Craniosacraal therapeute was het mooi om te voelen, dat ik ook hierin een rol heb en iets kan doen. Hem laten voelen dat hij nog gezien wordt: dat hij er nog is.

En voor zijn vrouw fijn om weer in zijn ogen te kunnen kijken en hun liefde daar te voelen.

Zorgen over de Mantelzorger

Thu, 10 Apr 2025 08:27:48 GMT

Waarom zorgen Mantelzorgers nooit goed voor zichzelf?

Waarom denken ze dat zij pas aan de beurt zijn als de ander helemaal verzorgd is, ook als dat nooit is?

In mijn praktijk waar ik veel mensen met dementie behandel, spreek ik vaak mantelzorgers.

“Zorg je ook wel goed voor jezelf? En anders kom jij ook eens hier op de bank liggen? “, maar ze komen nooit.

Ze hebben er geen ruimte voor; niet in hun agenda, niet in hun hoofd en zeker niet in hun lijf.

Hoewel de cijfers er niet om liegen: mantelzorgers hebben veel kans op burn out, depressie en allerlei ziektes. Allemaal gekoppeld aan enorme stress!
Als je langdurig voor iemand zorgt staat je stress systeem altijd aan: je bent continu alert en gericht op de ander. Wat wordt er van mij gevraagd? Waar moet ik handelen?

En als je dan een keer een uurtje voor jezelf hebt, heb je geen idee wat je zou kunnen of willen doen.

Dit doet het stress systeem met je: als je altijd áán staat werken je oplossingsgerichtheid en je relativeringsvermogen niet goed meer.

Mantelzorgen is één van de zwaarste taken die ik ken. En het liefst gun ik ze een uurtje bij mij op de bank om hun stress systeem wat te reguleren: door diepe ontspanning van het lichaam kan de AAN knop heel even uit en kan het lichaam zich wat herstellen.

Hoe kan ik de mantelzorger ondersteunen in hun zware taak?

Heb jij een idee? Ik hoor het graag.

Brief aan Mantelzorger

Wed, 25 Sep 2024 09:55:12 GMT

Lieve Mantelzorger,

Ik schrijf geregeld blogs over mijn ervaringen bij de behandeling Cranio van mensen met dementie.

Ik zorg met mijn behandeling voor rust en minder stress voor jouw dierbare. Want wat kan het onrustig zijn voor je moeder * in deze storm die Dementie heet.

Dit doe ik met mijn hele hart, omdat ik haar rust gun, veiligheid, en vooral dat ze ook nog mooie momenten kan beleven in haar leven.

Maar dit doe ik ook voor jou, haar dochter en ineens ook haar mantelzorger. Want hoe wordt je ineens dit: de vraagbaak, de regelaar, de verantwoordelijke…. Uit eigen ervaring weet ik hoe je ineens hierin terecht komt. Van af en toe eens meegaan naar de dokter, wordt je langzaamaan (of soms wat sneller) uit je eigen leven getrokken en zorg je alleen nog maar voor haar!
En hoe kun je in al dit geregel en gedoe nog bij jezelf blijven? Hoe kun jij het verdriet over het verlies van je moeder zoals je haar kende, nog een plek geven?

Ik weet het: je doet alles uit liefde en denkt dat “aan het eind” jij weer aan de beurt bent. Niet realiserend dat dit misschien wel járen kan duren.

Langzaam raak je oververmoeid, gestrest en slaap je steeds slechter. Maar je blijft in je “Mantelzorg modus” want dat is wat je doet.

En wanneer ben jij aan de beurt? Wanneer realiseer jij je dat je dit niet meer zo lang volhoudt? Wanneer roep jij hulptroepen in?

Waarschijnlijk niet, want je moet er zijn voor je moeder.

Hoe zou het voor je zijn als jij ook even kan opladen. Even je stress en je zorgen parkeren. Dat kan. Echt!

Even een adempauze om het weer verder te kunnen dragen.

Ook jij bent bij mij van harte welkom. Met al mijn kennis en ervaring met dementie kan ik je juist heel goed ondersteunen. Kan het even mee-dragen.

Je lijf weer ontspannen en je stress systeem resetten, zodat jij weer verder kan.

En denk niet; ik red het nog wel, want neem van mij aan; ook aan jouw batterij komt een einde en dat kan wel eens niet het einde van je moeders batterij zijn.

Nieuwsgierig wat ik voor je kan doen? Neem contact met me op.

*Waar “moeder” staat kun je natuurlijk ook “Vader” of “Partner” lezen en waar “dochter” staat ook “zoon” of “Partner”.

Nooit meer veilig

Wed, 17 Jul 2024 07:37:58 GMT

Wat is het allerergste bij dementie?

Ik kan van alles opnoemen wat verschrikkelijk is: het verlies van eigen regie, het niet meer herkennen van je allerdierbaarsten, het decorumverlies….Ik moet er niet aan denken dat dit je overkomt en gun het helemaal niemand.

Maar het allerergste? Dat je je nooit meer veilig voelt.

Door het verlies van controle, doordat je grote hersenen schade oplopen, maakt dat je continu hoog in je stress zit.

Je vlucht, je vecht en je freezt … Je hele systeem staat áán. Je staat continu oog in oog met een leeuw (voor je hersenen dan).

Dit maakt dat je nooit veilig bent voor je gevoel.

Het verlies van de context van je leven, zoals ik dementie altijd noem, maakt niet alleen dat je jezelf verliest, maar ook de wereld om je heen zoals je die kende.

En dat is wat ik altijd zie bij mensen met dementie: ogen die door de ruimte schieten, handen die friemelen, het roepen om vader en moeder: het continu zoeken naar veiligheid.

En hoe mooi is het dat je, als therapeut, als verzorgende of als dierbare, heel even dat gevoel van veiligheid kan geven. Door een arm om diegene heengeslagen, een hand op de rug, even ècht oogcontact hebben en te laten weten: ik zie je! Ik ben bij je en ben getuige van wat jij doormaakt.

Als Cranio therapeut is dit mijn insteek: het gevoel van veiligheid vergroten waardoor het stress systeem even kan verlagen. Hierdoor kan iemand in diepe ontspanning herstellen en weer voelen dat hij/zij veilig is. Een klein baken in het heftige proces wat dementie heet.

Passie

Thu, 06 Jun 2024 12:18:38 GMT

Ja, ik heb een roeping, een passie, een levensdoel!

Allemaal grote woorden, maar allemaal wel waar. Van jongs af aan heb ik wat met mensen met dementie: ik was altijd al mateloos gefascineerd door deze kwetsbare mensen, maar zag ook altijd hun kracht. Bij alles wat ze door deze ziekte verloren; ze bleven ook héél, diep van binnen.

Tegen mensen die zeggen dat mensen met dementie verdwijnen, zeg ik; “kijk eens goed!”

Er verdwijnt veel ja: denkvermogen, geheugen, cognitie en ego. Maar er blijft ook nog zoveel: dat wat deze mens mèns maakt. Zijn intuïtie, zijn gevoel, zijn hart en zijn ziel.

Wat ik altijd zie in het dementie proces is dat mensen zich steeds verder terugtrekken, diep van binnen. En als jij, als medemens, daarbuiten blijft, zie je deze mens niet meer. Maar kijk eens goed! In hun ogen zie je ze toch nog. En als je ze aanraakt voel je ze ook. Soms wat verstopt, maar echt nog wel dáár!

In de afgelopen 15 jaar heb ik dit heel vaak gezien en gevoeld. Als craniosacraal therapeut kom ik veel in zorginstellingen en wordt iedere keer bevestigd: iemand is niet weg.

Er ontstaat een nieuw, ander mens; iemand die leeft in zijn gevoel en in het hier en nu. Kunstenaar in het “zijn in het moment”. Daar waar wij veel geld betalen voor allerlei mindfulness cursussen, leven zij optimaal in het moment. Dat die momenten niet altijd leuk zijn, klopt, maar er zijn ook veel geniet-momenten.

In mijn training Dementie die ik 15 & 29 juni 2024 geef neem ik je mee in deze wereld en deel al mijn kennis en ervaringen met je. Om je een ander beeld te geven van dementie en om de mèns met dementie echt te zien.

Ik beloof je: het is een verrijking voor jou en de mens met dementie in je omgeving.

Meedoen?

Geef je op vóór 12 juni en verdiep je in de wereld van dementie!
voor meer info en inschrijving: jannekeborghans@planet.nl

Eenzaam

Sun, 07 Apr 2024 11:44:07 GMT

Ze zit voor het raam in haar schommelstoel; oud en eenzaam.

Een beeld dat je veel ziet bij ouderen in onze maatschappij. Je wordt oud en soms zelfs oer-oud en mensen om je heen vallen weg. Wat er overblijft ben jij. Met je verhalen, met je verdriet en met je eenzaamheid.

Wat we ons niet altijd realiseren is dat mensen met dementie ook eenzaam kunnen zijn. Want hoe ver gevorderd in hun proces ook; het verlies van dierbaren blijft hangen.

Of het een echtgenoot is of een zus, mensen waar ze veel van gehouden hebben en waar ze diep mee verbonden zijn geweest, blijven altijd bij hen. En verlies van deze mensen zit heel diep in hun lichaam.

Dit voel ik ook bij deze lieve mevrouw in haar schommelstoel:

Eerst verloor ze haar man, haar maatje. Voor hem was ze uit een ander land gekomen en nu was hij weg. En hoewel ze vindt dat het zo beter is, dat hij nooit alleen achter had kunnen blijven, is ze iedere dag verdrietig.

Nog niet zo lang geleden overleed haar oudste en beste vriendin. Zij kwam heel vaak langs in het huis waar ze nu woont en deed dan haar haren, nam haar mee naar buiten en sprak met haar over vroeger.

En nu zijn deze 2 dierbare mensen er niet meer. Alleen gelaten in haar schommelstoel wil zij er ook niet meer zijn: waarom nog? Haar kinderen zijn volwassen en haar zus woont veel te ver weg.

Uit het raam springen levert haar hooguit een gebroken been op en in de Waal springen is te ver weg. Zo reëel is haar wens.

Dus blijft ze maar en één keer in de paar weken kom ik bij haar en mag ze bij mij praten over haar gevoel en in de tussentijd ontspan ik haar lichaam.

Het is heel fijn voor haar om deze echte gevoelens uit te mogen spreken zonder oordeel van mij en met mijn onvoorwaardelijke aandacht.

“Wat ben je een fijne zeurpaal”, zegt ze als ik weer ga. Ik vind het een prachtig compliment.

Leeggegeven

Fri, 19 Jan 2024 16:40:37 GMT

Ik zie de pijn in haar ogen. De pijn die het haar doet om haar moeder zo te zien en te weten dat er niets is wat ze kan doen om het beter voor haar moeder te maken.

Terwijl ze àlles geeft wat ze kan.

Haar moeder woont sinds enige tijd in dit kleinschalig woonproject voor mensen met dementie: ontworteld uit haar vertrouwde woonplaats in het zuiden van het land om hier alle zorg te krijgen die ze nodig heeft, bij deze dochter in de buurt.

Moeder heeft veel pijn en voelt geregeld de leegheid van haar bestaan. “wat doe ik hier nog? Moet ik niet terug naar huis? De kinderen komen wel, maar die hebben ook een eigen leven en hier heb ik helemaal niemand”.

Dit raakt haar dochter diep, ik zie het gebeuren. Als mantelzorger heb je het heel zwaar op deze momenten.

Met al je liefde en je hele hebben en houden heb je je er in gestort. Om te zorgen dat je moeder goed verzorgd wordt op een fijne plek, die je met zorg uitgezocht hebt. Maar het dementie proces van je moeder is van haar en daar kun jij niets in veranderen: dit pad moet ze zelf bewandelen en dragen en jij staat er soms hulpeloos bij.

Zoals op dit moment met deze dochter….

Hoe kun je als liefdevolle mantelzorger blíjven zorgen, regelen, overleggen, dragen, zonder jezelf te verliezen? Want dit is de allergrootste valkuil: je stort je er in met alle liefde, maar je kunt niet voorzien hoelang dit nog duurt. En je geeft en geeft en geeft tot je jezelf leeggegeven hebt. En wat blijft er dan van jou over? Wanneer komt het besef dat je óók voor jezelf moet zorgen om dit vol te blijven houden?

Naast mensen met dementie zie ik veel mantelzorgers in mijn praktijk die òp zijn, leeggegeven. Bij 8% van de mantelzorgers komt depressie voor en dat zie ik gebeuren.

Bij mij op de bank mogen ze even, los van hun moeder, liggen, ontspannen, opladen om deze zware taak te kunnen blijven dragen. Voordat het te laat is.

Je bent van harte welkom!

Een beeld zegt alles

Wed, 27 Sep 2023 07:08:36 GMT

Onzekerheid. Onzekerheid over je werk en over wat je te brengen hebt.

Het is mij niet vreemd.

Al 14 jaar behandel ik mensen met dementie, die last hebben van stress, opgepotte nare emoties en onrust. Honderden behandelingen heb ik al gegeven en ik wéét wat het kan brengen en ook heel vaak brengt.

Toch denk ik wel eens, als ik op een afdeling binnen kom en contact leg met degene waarvoor ik kom: “wat doe ik nou eigenlijk?”

Ik zit met diegene een uur in rust, met mijn handen op het lichaam en maak daar contact met dat wat nog heel is, de ziel als je wilt. Hij of zij kan in deze diepe ontspanning loslaten en opruimen.

Mijn collega Geralda Kooi zegt altijd; “Jij vindt heel normaal wat je met deze mensen doet en kunt, maar dat is het niet!”. Ik geloof haar dan maar en soms geloof ik haar echt!

Zoals van de week toen ik deze foto kreeg van de dochter van een mevrouw die ik al jaren behandel. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden en de diepe ontspanning, het even naar binnen keren en het loslaten; je ziet het allemaal.

En dan weet ik weer: dat is wat ik doe en kan. Rust brengen en even weer in contact zijn met je innerlijk Zijn, diep van binnen en vandaar uit loslaten en een beetje helen…

Ik heb een prachtig vak!!

(Deze foto is geplaatst met toestemming van de familie. Dank daarvoor!)

5 dagen binnen

Mon, 18 Sep 2023 11:56:36 GMT

Met bewondering en respect keek ik vorige week naar de uitzending van Five Days Inside met Geraldine Kemper.

Deze uitzending ging over een, mij bekende, afdeling met mensen met jong Dementie.

Het was mooi om te zien hoe respectvol er met de bewoners wordt omgegaan. Hoe helder er gecommuniceerd wordt.

Deze mensen weten ècht waar het om gaat: je bewoners voor vol aanzien of zoals ik het altijd zeg: contact maken met dat wat nog héél is.

Ik snapte ook de reactie van Geraldine: zij was bij tijd en wijle heftig geshockeerd over wat dementie met mensen doet. Hoe ze veranderen en hoe ego en patronen verdwijnen en gedrag verandert.

Haar uitroep “er blijft niks meer over” begreep ik van haar uit, maar ik ben het daar niet mee eens.

Er blijft nog veel over bij mensen met dementie. Natuurlijk; de persoon die je kent verandert en delen veranderen, maar de kern blijft. Dat wat iemand hem/haar maakt blijft diep van binnen heel en daar kun je contact mee maken.

Dat bleek uit het mooiste stukje van de uitzending: Geraldine zit met een bewoonster en haar man op het balkon. Deze mevrouw is erg verzonken in zichzelf, bijna opgesloten. Ondanks dat communicatie vrijwel onmogelijk lijkt, verschijnen er tranen op haar wangen bij de vraag van Geraldine over thuis. “Zou ze me toch verstaan hebben?”, vraagt ze.

Haar man wist het niet zeker, maar ik wel: mensen met dementie horen alles en af en toe komt er ook iets binnen. Iets wat raakt, diep van binnen.

Dat is waar ik in mijn behandeling Cranio altijd naar opzoek ga: dat wat nog heel is en dat wat nog geraakt kan worden. Zodat je van daaruit kunt thuis komen.

Bubbel

Thu, 27 Jul 2023 09:15:08 GMT

Je begint in een bubbel en je eindigt in een bubbel…

Dit drong tot me door toen ik met een dochter sprak over haar lieve moeder die dementie had. Hoe de ruimte om haar heen steeds minder betekenis had.

Haar moeder had een grote kamer in het verpleeghuis, eigenlijk te groot. Haar dochter kreeg ‘m niet gevuld en ook niet gezellig.

Ik adviseerde haar om de dierbare spullen van haar moeder dichter om haar heen te zetten rondom de veilige plek die moeder ervaarde. Dit was haar bed. Stoel dichter bij, kastje in zicht en ik dacht ineens hoe ik dat als kind ook deed: een kleine, knusse plek op je kamer. In een hoek of op je bed, daar waar je je veilig voelde.

Voor deze lieve moeder was haar bed haar veiligheid en de kamer of zelfs de mooie natuur buiten kwam niet meer binnen.

En zo bedacht ik me dat baby’s bij hun geboorte niet verder kijken dan zo’n 30 centimeter om zich en dat mensen met dementie in hun laatste fase deze afstand ook weer hebben.

Je begint in een bubbel en eindigt in een bubbel, om zo weer diep in jezelf te komen en om dan daar los te kunnen laten. Het leven en je lichaam te kunnen verlaten.

Dat deed deze lieve mevrouw in aanwezigheid van haar dochter: terug in haar bubbel en uiteindelijk er uit.

Context

Tue, 04 Jul 2023 15:13:19 GMT

Hij is 66 jaar en woont op de afdeling Jong Dementerenden in een verpleeghuis. Hij zou eigenlijk naar zijn pensioen toe moeten werken maar de ziekte van Parkinson en Dementie steken hier een stokje voor.

In zijn praten hoor ik ook af en toe zijn “werken naar zijn pensioen toe” langskomen, maar het is anders gelopen voor hem.

Ik ga naast hem zitten op zijn bank en we kijken samen naar buiten. Hoewel…hij kijkt niet ver, hij is op zoek. Op zoek naar de context; de context van zijn woonomgeving, van zijn lichaam en van zijn leven. Hij is het kwijt en daar wordt hij onzeker en angstig van.

Geluiden kan hij niet plaatsen en bij te veel geluiden raakt hij in de stress. Hij weet niet meer hoe zijn lichaam werkt; ik zie het aan de manier hoe hij naar zijn handen kijkt en probeert hier nog iets mee te doen. Waar ben ik en waar houd ik op?

Ik zie hem zoeken met zijn ogen en uiteindelijk landt hij in mijn ogen. Daar zie ik het: de grote vraag waar hij is, waar zijn leven is en wat hij te doen heeft.

Bij mijn aanraking raakt hij langzaam in een diepe ontspanning. Hij zakt onderuit en legt zijn hoofd op mijn schouder. Even is hij veilig. Even heeft hij weer een context. Hopelijk kan hij na mijn behandeling weer even verder, weer éven wetend waar hij is.

Naast mijn behandeling Cranio geef ik ook workshops voor verzorgenden en mantelzorgers. Wat gebeurt er bij dementie? Hoe werkt het stress systeem van iemand met dementie en hoe kun je ècht contact maken?

Interesse? Neem contact met mij op en we kunnen kijken wat voor jouw afdeling of jouw familie passend is.

Respect graag!

Tue, 20 Jun 2023 15:12:24 GMT

Waarom kan het me zo veel schelen als ik iemand hoor praten over “die demente”? Ik maak me er razend kwaad over en ik kan het ook nooit laten om te corrigeren: Iemand IS niet dement, iemand HEEFT dementie!

Iemand is ook geen kanker, of Parkinson of fibromyalgie. Je bent niet je ziekte, je leeft er mee en lijdt er onder.

Alsof iemand met Dementie niet meer óók zichzelf nog is. Ergens diep binnenin maar toch, zichzelf.

En ineens voel ik het: het gaat over respect. Een Demente klinkt onrespectvol, iemand die je gewoon opzij kan schuiven en in een hoekje kan zetten. Geen volwaardig medemens meer. En ach, je hebt er verder ook niks meer aan.

Een mens met Dementie verliest veel: zijn hoofd, zijn geheugen, zijn handelen, maar nóóit zijn intuïtie, zijn hart en zijn Weten. En dit verdient respect!

Je kunt altijd contact maken met deze intuïtie, het hart en het Weten. En dit levert zoveel moois op! Ik ervaar het iedere keer weer wanneer ik iemand met dementie in de ogen kijk en met mijn handen contact maak met het lichaam: dáár is het .

Dus: graag respect voor mensen met dementie. Ze doorlopen vaak een moeilijk en zwaar proces, maar zijn en blijven ook heel wijs. Een stuk wijzer dan diegene die deze mensen “die demente” noemen.

Veiligheid

Tue, 18 Apr 2023 07:51:14 GMT

Soms is alleen Cranio niet genoeg…

Iemand met dementie kan zoveel veiligheid nodig hebben, dat het ene uurtje dat ik er ben, niet genoeg is om die veiligheid ook echt te voelen en dit te laten voortduren.

In de afgelopen jaren heb ik veel mensen in deze onveiligheid gezien: het niet meer weten door de dementie, het omhoog komen van oude emoties bij nare herinneringen van vroeger en een levenlang stress. Dit laatste is een belangrijke oorzaak: als je je leven lang alert hebt moeten zijn op gevaar, dan ben je nooit echt veilig geweest. Een onveilige jeugd, het meemaken van een wereldoorlog, opgroeien in armoede of met angstige ouders. Er zijn vele oorzaken voor zoveel stress.

In hun dementie blijft dit stress systeem aanstaan, alleen; hun hoofd en hun redenering werkt niet meer goed. Ze kunnen geen oplossingen meer bedenken, niet meer bedenken dat het weer voorbij gaat of het herkennen vanuit eerdere situaties en weten dat het oké is. Dat alles is weg en dan blijft de fluitketel maar fluiten!

Het allerbelangrijkste is een veilige omgeving: overzichtelijk en met veilige mensen. Weinig prikkels, maar niet te weinig, een eigen veilige plek, regelmaat, zachtheid en veel bevestiging. Eigenlijk een extern veilig stress systeem.

Voor familie en verzorging is dat niet altijd helder. Daarom geef ik ook graag advies hierin, naast mijn behandeling, in de vorm van workshops. Tips en tricks waardoor iemand zich veiliger kan voelen en daardoor meer rust heeft. Hierdoor ook minder haar of zijn medebewoners triggert en ook daar rust brengt.

Nieuwsgierig? Ik kom graag in jouw team hierover vertellen!

Of heb je vragen over jouw dierbare? Neem gerust contact met me op.

Stuurloos bootje

Wed, 01 Mar 2023 08:24:46 GMT

“Ze woont hier nu een jaar en ze huilt dat hele jaar al!”. De verzorgende brengt me naar haar kamer en de moed zakt een beetje in mijn schoenen; een jaar lang huilen…!

Ik loop naar binnen en zie haar staan bij de badkamer met haar broek op haar knieën en blinde paniek in haar ogen.

Ze zoekt en ze jammert. Nee, dit is geen huilen, maar jammeren. Haar ogen zoeken naar vastigheid, naar veiligheid, een anker, maar ze vindt het niet.

Het is altijd een beetje de kip of het ei: raakt iemand heel erg in de stress omdat er geen veiligheid is of levert het zoeken naar veiligheid zoveel stress op?

Eigenlijk maakt het niet uit: het stress systeem van deze lieve mevrouw staat ver in het rood. Het is vechten, vluchten èn freezen in één.

Aan mij de schone taak om te kijken of ik dit stress systeem weer enigszins op de rit kan krijgen. Het menselijk lichaam heeft een enorm zelf herstellend vermogen, het verwonderd me steeds weer. En ook het zenuwstelsel, het stress systeem, heeft deze mogelijkheid om zichzelf te reguleren. Maar soms vliegt het uit de bocht, zoals bij deze mevrouw.

Wat ik dan doe? Veiligheid, veiligheid, veiligheid…Ik ga naast haar zitten en leg een hand op haar rug en een op haar buik en het enige wat ik haar laat voelen is: “het is oké, je bent niet alleen, ik zie je en ik voel hoe het met je is. Je bent veilig”.

Het lukt maar héél even, deze eerste keer; soms zakt ze een paar tellen in een beetje ontspanning en jammert even niet. Ik hoop met heel mijn hart dat haar lichaam weer weet hoe het moet: zelfregulatie. Dan kan er weer wat rust komen en kan ze hopelijk af en toe wat genieten en ook háár koffertje van het leven opruimen.

Muziekdouche

Mon, 02 Jan 2023 16:57:06 GMT

Geregeld krijg ik het bericht, dat een van mijn dierbare mensen met dementie is overleden.

Eigenlijk is dat altijd voor mij een verwacht en ook wel goed bericht. Immers: het koffertje van het leven is leeg, het leed is geleden en je kunt eindelijk over.

De lieve mevrouw die enkele dagen geleden is overleden was een hele bijzondere: ze had een gruwelijk verleden van Jappenkamp via verkeerde relaties met verkeerde keuzes en door dit alles was ze een emotioneel niet-aanwezige moeder.

Haar dochter gunde haar jaren geleden mijn behandeling om haar trauma’s te verwerken en opgeslagen emoties in haar lijf op te ruimen. Vol goede moed ging ik er heen: hier was werk te verrichten!

Ik trof een lieve oude dame liggend op haar bank aan. “wat komt u doen? Ik ken u niet”. Dit was de zin waarmee ze die keer en alle keren in de volgende 4 jaar begon. Lekker duidelijk. Ik vertelde haar wat ik kwam doen en hier was ze dan altijd even sceptisch over, maar dan begon ik over haar grote liefde; klassieke muziek. Dan was alles goed, viel alles op zijn plek en was ik ook meer dan oké!

Wat er gebeurde was niet wat ik verwachtte. Er kwamen geen emoties, er kwamen weinig verhalen, ze liet me niet helemaal toe in haar diepste Zelf. Nee, ze bleef er buiten en genoot en genoot en genoot van de muziek om haar heen!

Muziek bewoog zich hele dagen door haar lichaam en heelde haar daar. Ik kon het voelen. Eigenlijk was dat mijn enige taak: getuige zijn van haar heling.

De laatste keer dat ik er was speelde er iemand op haar kamer op haar piano en voor het laatst voelde ik hoe deze klanken als een douche door haar lichaam gingen en haar daar heel maakte.

Ik voelde ook dat ze bijna klaar was en dan mocht gaan.

Een verrassing was het dus niet toen ik het bericht kreeg: ze was geheeld door haar geliefde muziek en was over de grens gedanst…

Geheugen van het lichaam

Wed, 20 Jul 2022 08:30:48 GMT

Een jaar geleden behandelde ik deze lieve meneer met dementie in verband met zijn enorme stress!

Geen moment bleef hij zitten, liep de hele dag iedereen achterna en eiste zijn aandacht. Natuurlijk voor de mensen om hem heen erg vermoeiend en soms ook irritant.

Maar het lukte hem niet om zijn stress te reguleren: hij wilde altijd weg, meer; een soort rupsje nooitgenoeg.

In mijn eerste behandeling lukte het me om hem 5 minuten te laten zitten, voordat hij weer door de kamer ging lopen. In die 5 minuten leek zijn lichaam éven te voelen dat rust ook een optie was..

Na meerdere behandelingen was hij meer ontspannen, minder dwingend voor zijn omgeving en kon hij wat rustmomenten ervaren.

We besloten de behandeling voorlopig te stoppen. Tot enkele weken geleden de arts me vroeg om hem weer te gaan behandelen: hij werd weer onrustiger en had meer stress.

En daar heb ik ervaren wat “het geheugen van het lichaam” is. Ik ging naast hem zitten, legde mijn handen op zijn rug en buik, we keken elkaar aan en hij zakte direct in de ontspanning!

Zijn lichaam herkende mijn handen en zijn ziel zag de mijne.

Binnen 10 minuten was hij zo ontspannen dat hij met zijn neus op de tafel lag. Niet heel comfortabel, maar wel heel ontspannen.

Met dit “lichaamsgeheugen” werken we in de Cranio. Het is niet meer en niet minder dan het vermogen van het lichaam om weer te weten hoe het zichzelf kan herstellen, ontspannen, helen. Hoe het lijf weer de beste versie van zichzelf kan zijn.

Deze meneer wist het ook weer en nu kom ik ééns in de 5 weken om zijn lichaamsgeheugen weer wat op te frissen en dat brengt hem hele diepe ontspanning en rust.

Over de grens

Mon, 04 Jul 2022 08:18:45 GMT

Ik tref haar in de woonkamer waar ze stokstijf stil staat: haar ogen flitsen door de kamer en ze praat afwerend en hard.

“mijn moeder is zo boos! Ze woont al 1,5 jaar op deze afdeling, maar ze wil nog steeds naar huis. Voor ons als familie, maar ook voor de verzorging is dit moeilijk”, zegt haar dochter tegen me.

Wat ik zie is misschien aan de oppervlakte boosheid, maar ik voel vooral veel angst. Ik neem haar mee naar haar kamer waar ze misschien wat veiliger is en daar vertelt ze me wat er is:

“ze komen zomaar binnen gestormd (ze onderstreept dit met gebaren en bewegingen) en dan denk ik, Oh, gaat dat zomaar??”. Ik voel, terwijl ik mijn handen op haar rug en haar buik heb liggen, dat er angst is omdat er over haar grenzen gegaan wordt. Niet alleen in haar kamer, maar ook in haar persoonlijke ruimte. Natuurlijk gebeurt dit met alle goede bedoelingen, maar voor haar voelt het zo.

Margriet is een erg gevoelige vrouw en nu ze dementie heeft nog veel meer! Nare bijkomstigheid is dat ze niet meer zo goed kan zeggen waar haar grenzen liggen; ze kan alleen maar reageren met heel veel stress en die voel ik door haar lichaam gieren.

Als iemand met dementie zoveel stress heeft en al zolang, dan zie (en voel) ik dat het lichaam dit nauwelijks zelf meer kan reguleren. Er is continue onveiligheid en de Verkeerstoren staat de hele tijd aan. Ogen flitsen door de kamer en het hele lichaam staat de hele tijd strak.

Deze mevrouw ziet alleen een uitweg in het “naar huis gaan” , naar de veiligheid die ze kende.

Het duurt in de behandeling echt wel even voordat haar lichaam zich overgeeft en heel even in een, zij het korte, ontspanning komt. Ze gaat eindelijk zitten en zucht diep.

Ik ben intens blij: haar lichaam weet tóch nog hoe het moet, ontspannen. En ik kan haar, door het contact met mijn handen, weer laten voelen dat ze misschien toch veilig genoeg is. Bij zichzelf.

Nieuwsgierig wat ik kan doen voor een bewoner met dementie? Ik geef ook workshops voor verzorgenden om te laten zien dat Cranio echt iets kan doen, ook voor het team!

Bezoek

Wed, 22 Jun 2022 15:31:06 GMT

Ze zit heerlijk in de prachtige tuin van het huis waar ze woont. Ze geniet altijd van de mooie bomen en alles wat groeit en bloeit. Vandaag niet. Ze is onrustig en praat op een moppertoon.

Deze toon herken ik van de begintijd dat ik bij haar kwam. Ze was toen veel boos en je kon haar moeilijk benaderen. Na een paar Cranio behandelingen kon ze weer diep ontspannen en vooral genieten van alles om haar heen!

Maar nu voel ik dus weer spanning in haar lijf: haar darmen staan strak als ik mijn hand er op leg en ik voel de onrust.

Aan de langslopende verzorgende vraag ik, in een opwelling: “was de vrijwilligster hier vanochtend?”. Dit was inderdaad het geval. Nou wil ik hier niets akeligs over vrijwilligers schrijven. Sterker nog: ik waardeer en respecteer enorm wat zij allemaal doen in huiskamers van verpleeghuizen! Zonder hen draaiden al die afdelingen een stuk minder goed.

Maar helaas heb je er ook bij….. Het is een kunst om de mens met dementie te zien zoals zij (in dit geval) is: iemand van het moment. Iemand die nu kan genieten of iemand die nu iets uit het verleden verwerkt, iemand die nu verdrietig is of iemand die gewoon even bij zichzelf is. Niet de persoon die ze was: die is definitief weg, ze leeft vooral nog bij de mensen om haar heen, die haar van eerder kennen. Maar die persoon is ze niet meer, sterker nog; ze herkent niets in het beeld dat zo’n bezoeker of vrijwilliger van haar heeft! En dat geeft dus onrust. Ik voel het in alles bij deze lieve mevrouw. Het duurt lang voordat ze zich kan overgeven aan mijn handen en weer in een diepe ontspanning kan komen.

Helaas streeft het bezoek van de vrijwilliger het doel dus voorbij: voor wie is dit gezellig? Niet voor haar; zij heeft de rest van de dag nodig om weer in haar rust te komen.

Jammer van de tijd van beiden. En ook een beetje van de mijne….

Keuze

Mon, 02 May 2022 11:56:58 GMT

Wanneer besluit iemand om te overlijden? Want dat dit een besluit is heb ik al meerdere malen meegemaakt; zowel bij mensen met dementie als bij hele oude mensen.

Het is alsof ze op een scheidslijn staan en voelen: waar ga ik heen? Ga ik over naar het grote geheel, naar de bron, of blijf ik nog even hier, omdat het leven nog mooi genoeg is om te leven?

Ik kwam bij haar op haar kamer. De verzorging had gezegd dat ze op bed lag, maar waarvoor wist ik niet. Ik kwam binnen en voelde direct dat er iets stond te gebeuren.

Eerst dacht ik dat ze al aan het overgaan was, maar toen deed ze haar ogen op en keek me aan. Ze lachte en was er weer. Zoals ik haar ken de laatste tijd: vrolijk en opgeruimd.

Toch begreep ik ook dat ze op dit moment een keuze maakte: het koffertje van haar leven was bijna leeg en ze kon gaan. Maar ze genoot op dit moment ook, zo zonder alle oude last en onverwerkte dingen.

Ik zei tegen haar: “wat je ook kiest, het is allebei goed. Ga, want je hebt hard gewerkt en misschien is het nu klaar voor je. Of blijf en geniet nog wat van dit lichte, blije gevoel”.

Het was een bijzonder moment om getuige van te mogen zijn: háár keuze, háár leven, háár dood.

Na een uur ben ik gegaan en was benieuwd wat haar keuze zou zijn, hoewel ik wel een idee had.

4 weken later kwam ik weer bij haar. Ze zat tevreden beneden in haar rolstoel. Ze keek me aan en haar ogen zeiden: “ ik ben er nog en blijf nog even. Om te genieten van deze lichtheid”.

Bij haar zag ik weer: de dood is geen vaste scheidslijn, iets waar je overheen stapt. Je mag aan het einde van je leven een beetje oefenen om even daar en even hier te zijn. Vooral mensen met dementie kunnen dat heel goed. Uiteindelijk is het een keuze en dan is er overgave.

Schaamte

Mon, 07 Mar 2022 10:21:37 GMT

Wat ik, in de wereld van Dementie, vaak tegen kom is Schaamte…. Dit wordt zelden benoemd en door mantelzorgers zelden ervaren, maar is heel erg aanwezig.

Mensen die de diagnose Dementie krijgen, voelen dit in ieder geval wel: schaamte om de diagnose, schaamte om dingen openlijk te vergeten, schaamte om controle te moeten loslaten, schaamte over de toekomst.

Inge is zo iemand: ze werkte in de zorg en wist, na de diagnose, precies wat haar te wachten stond. Iedere dag schaamde ze zich, omdat er kleine dingen in huis niet meer lukte terwijl ze altijd zo handig en snel was geweest. Koffie zetten, koken, tuinieren, kleine klusjes; ze hoefde er niet eens bij na te denken en nu moest dat wel. En soms lukte het niet. “Ik schaam me kapot”, zei ze me.

Of boodschappen doen: mensen zien niet dat je dementie hebt en zuchten en steunen dat je in de wegloopt, dat je de rij bij de kassa ophoudt omdat je je pincode niet meer weet, dat je je boodschappen niet vlot inpakt. Gelukkig zijn er ook vaak lieve mensen die je willen helpen, maar de schaamte zit diep van binnen.

Alsof Dementie een zwakte is die je overkomt. Die je had kunnen voorkomen. Waar je tegen kunt vechten. Nee, dementie is pech, zit soms in de familie en heeft soms ook een onderliggende oorzaak in andere aandoeningen.

Dus nee, je kunt er niets aan doen, maar jij schaamt je kapot.

Je partner of je dochter weet dit vaak niet eens en vandaar dit verhaal. Als omstander zie je angst, verdriet en controle verlies, maar de schaamte zit diep van binnen.

Praat er over en probeer het niet af te zwakken. Of om de slogan van SIRE wat om te buigen: Praat over deze schaamte, niet er overheen!

Troostend

Mon, 21 Feb 2022 10:23:00 GMT

Mijn eerste cursus Cranio in de wereld van Dementie was vooral een verrassing voor mezelf.

In de afgelopen 12 jaar heb ik veel ervaring opgedaan met het behandelen van mensen met dementie en heb ik me ook veel verdiept in deze wereld.

Ik was verrast hoeveel ik te vertellen had en hoe heerlijk ik het vond om al deze kennis en vaardigheden te delen met collega’s.

Onder die collega’s waren ook dochters. Van moeders. Met dementie.

Nu heb ik ook een heel warm hart voor deze mantelzorgende kinderen en merkte, dat ik ook hen veel te vertellen had.

Niet alleen over de theorie: welke soorten dementie? Welke stadia van dementie? Hoeveel stress er komt kijken bij dementie. Maar ook wat mensen met dementie eigenlijk doen: al hun nare bagage opruimen, hun koffertje van het leven leegmaken.

Dit doen ze in alle fases van dementie en op hun eigen manier. Vaak niet meer als de persoon die ze voor de dementie waren, maar juist Anders. Ze trekken zich terug in zichzelf en daar ruimen ze op. Als Cranio therapeut help en begeleid ik ze daarbij. Maar ook als dochter is het fijn om te weten wat je moeder doet en dat dit proces echt nuttig is.

Eén dochter in de cursus vond dit heel troostend: ze had altijd naar haar moeder met dementie gekeken als ondragelijk lijden. Haar moeder was altijd actief, vrolijk, sociaal geweest en nu zat ze daar maar. Door te beseffen dat haar moeder in haar dementie iets te doen heeft en dat zij als dochter daarbij ook een rol kan spelen gaf haar een nieuw inzicht en ook troost.

Dus met het helpen en begeleiden van een moeder met dementie, help ik ook de dochter met het begrijpen van haar moeder. Waardoor ze wellicht ook mooie momenten met haar “andere moeder” kan hebben.

Deze dochter was in ieder geval dankbaar en nam alle kennis van de cursus mee naar huis: als therapeut èn als dochter.

Op de drempel

Fri, 31 Dec 2021 11:12:50 GMT

“Ik dacht en hoopte dat dit moment nooit zou komen…”, zegt ze radeloos en tranen rollen over haar wangen.

Wanneer is het moment daar, dat je moeder met dementie niet meer thuis kan wonen? Wanneer al jouw goede zorgen, jouw geregel, jouw liefde en energie niet meer voldoende zijn?

Meestal gaat het sneller dan je denkt en hoopt: je moeder vindt het nog fijn in haar huis en is haar eigen controle nog voldoende om haar dag door te komen. Ze weet dat ze dingen niet mag vergeten en checkt alles de hele dag: klokken, agenda, apparaten…Vergeet ik niets? Is alles nog onder controle?

En jij als dochter kijkt over haar schouder mee; past dingen aan, corrigeert zonder dat ze het merkt, schakelt hulp in en omringt haar met al je liefde en je aanwezigheid zo vaak je kan.

En dan ineens is het niet genoeg meer. Het dementieproces kan zomaar ineens een flinke stap vooruit doen. Dit kan van fysieke aard zijn, zoals een blaasontsteking waardoor ze veel meer in de war raakt en soms zelfs in een delier raakt.

Bij een ander kan het zijn dat er ineens een schok komt in de dagelijkse gang van zaken; een overlijden van een dierbaar iemand, ineens veel onbekende mensen in je huis of een dochter die op vakantie gaat. Het is niet te voorspellen en niemand aan te rekenen, maar het gebeurt.

Je moeder voelt zich niet meer veilig in haar eigen huis; vooral ’s nachts is ze bang en weet ze niet meer wat ze moet doen. ’s Nachts ben je alleen en in het donker is de context van je leven weg.

Het punt komt dat je een keuze voor je moeder moet maken; om een veilige plek voor haar te zoeken.

Ik zie deze dochters ook vaak in mijn praktijk; ik help ze door ze hun eigen emoties te laten voelen, hoe hun schuldgevoel, verdriet, rouw en ook wel opluchting er mogen zijn.

Door één uur helemaal voor jou, kun je tot in het diepste van je wezen ontspannen en even stil staan bij hoe het voor jou is. Om daarna weer met al je liefde en zorg bij je moeder te kunnen zijn.

Aan-, of afwezig?

Thu, 04 Nov 2021 14:36:09 GMT

Ze zit wat te dutten als ik voor mijn behandeling bij haar ga zitten; scheef weggezakt en volledig naar binnen gekeerd. Lijkt het.

Na een poosje van diep ontspannen en ín haar lijf veel loslaten, ligt ze bijna op mijn schoot. Een langslopende verzorgende kijkt vertederd toe en ik zeg: “ja, ze ligt bijna op mijn schoot”. Op dat moment begint ze heel hard te lachen! Hoezo dutten, hoezo naar binnen gekeerd?! Ze is zich al die tijd volledig bewust van wat er om haar heen gebeurd, maar kiest er voor zich afzijdig te houden. Zodat zij voor zichzelf kan zorgen.

Gedurende de behandeling wordt ze steeds alerter en aanwezig en geniet oprecht van de mensen en gebeurtenissen om zich heen. Wat is het heerlijk om haar voluit en vanuit haar diepste wezen te horen lachen!

Toen ik maanden geleden bij haar kwam, was dat wel anders: ze was veel boos, sprak met harde, oordelende stem tegen alles en iedereen en ik kon haar nauwelijks aanraken.

In de loop van de tijd is ze verzacht en lijkt de boosheid opgeruimd; ze is meer ontspannen, meer aanwezig, meer blij en zo meer zichzelf. En naast meer ontspannen is ze ook meer alert.

Dat zie ik wel eens vaker gedurende mijn behandeling: veel mensen ontspannen en vallen in slaap, maar er zijn ook mensen die juist weer “bij” komen, die van ver weg weer bij zichzelf komen en zo bereikbaar worden.

Dit is niet alleen voor diegene zelf prettig, maar zeker ook voor de omgeving: kinderen èn verzorgenden. Iemand is weer aanspreekbaar, alerter en ontspannen; hoe fijn is dat om te zien!

Deze lieve mevrouw blijf ik behandelen, maar met een lage frequentie. Om haar dementie proces te blijven volgen en eventuele stress, boosheid of angst te kunnen verminderen. En ik geniet van iedere behandeling; gewoon, omdat zij weer geniet!

Blijf luisteren

Thu, 04 Nov 2021 14:33:35 GMT

Hoewel ik veel werk met mensen met dementie in hun laatste levensfase, raakt het me toch nog geregeld als één van hen overlijdt. Hoewel ik weet en voel dat ze toewerken naar hun einde en ik ze allemaal van harte gun om rustig en zonder àl te veel bagage over te gaan, zal ik sommigen van hen ook echt gaan missen.

Gisteren kreeg ik een mailtje van een zoon van een lieve mevrouw die ik meerdere jaren behandeld heb. Zijn moeder was de dag er voor overleden en hoewel ze de laatste tijd ook lichamelijk erg achteruit ging, was het voor hem toch nog onverwacht.

Ik weet nog dat ik bij haar kwam: ze had, bovenop haar dementie, een delier gekregen na een volle narcose bij een heupoperatie.

Het bijzondere van deze mevrouw was, dat ze ondanks haar hallucinaties en verwardheid, ook oog voor mij had. “zit je wel lekker? (nee, ik zat helemaal niet lekker)” of “ga jij niet binnenkort op vakantie? (Ja, morgen!)”. Echt; ze verraste me iedere keer met een hele rake opmerking!

En zo leerde ik dat in de spraakwaterval van deze mevrouw nog heel veel te horen was.

Mensen met dementie kunnen heel veel praten en soms kun je er geen touw aan vastknopen, maar ik adviseer je toch om op te blijven letten: in één keer kan er toch ineens een woord of een zin komen, die ècht wat betekent! Waar een emotie bij hoort die je ook kan voelen in de ander. En dan ben je, heel kort, ècht in contact met iemand met dementie.

En in dat contact kun je ook iets betekenen voor de ander: je bent de getuige van een oude pijn, een nare herinnering of onverwerkte emoties. En door jouw getuigenis kan deze oude emotie weg.

Bij deze mevrouw gebeurde dat vaker: in een behandeling kwamen er geregeld woorden of zinnen langs waaronder ik de emotie van angst of verdriet kon voelen. En eenmaal gevoeld werd het opgeruimd.

Ik hoop dat deze lieve mevrouw zo opgeruimd mogelijk mocht overgaan deze week…

Meeliften

Tue, 29 Jun 2021 14:39:28 GMT

Ik heb het hier wel vaker gehad over “meeliften”. Wanneer ik iemand met dementie in de huiskamer behandel komt er geregeld iemand langslopen of naast ons zitten, om een beetje mee te doen met de ontspanning. Ze voelen heel goed aan wat er gaande is.

Afgelopen week had ik een bijzondere ervaring: de lieve mevrouw die ik al enige tijd behandel, zat na het ontbijt heerlijk rustig in de woonkamer. Wanneer iemand zo rustig zit, ga ik haar niet verplaatsen, omdat het dan ergens anders misschien rustiger zou zijn…Ik ging dus om mijn kruk naast haar zitten en maakte contact met haar. Er was herkenning en vervolgens ontspanning in haar lichaam en ze kwam in een diepe rust.

Ondertussen zat er een hele boze mevrouw schuin achter mij. Ze ging vreselijk te keer tegen de keizer van Japan en had het over vechten, beschermen en overleven. Daarbij sloeg ze geregeld met haar 2 handen op de tafel. Hoewel ik haar niet aankeek, merkte ik dat ik ook met haar in contact was en nam haar mee in mijn ontspanning. Ze bleef boos, maar haar boosheid veranderde langzaam in verdriet. Echt rustig werd ze niet, maar ze sloeg niet meer met haar handen op tafel.

Mijn eigen lieve mevrouw dobberde heerlijk door in haar ontspanning, maar haar achterbuurvrouw ging ook een beetje mee.

Toen ik klaar was, draaide ik me om om toch even contact met haar te maken; ze praten nog wel bozig en hard, maar toen ik haar aankeek zei ze: ”dat heb je heel goed gedaan lieverd” en glimlachte naar me. Ik zei terug: ”u heeft het ook heel goed gedaan”. We keken elkaar even in de ogen en toen ben ik gegaan; onder de indruk van deze duo behandeling.

Ik ben iedere keer verwonderd hoe gevoelig mensen met dementie zijn: ze voelen alles aan wat er om hen heen gebeurt. Stress geeft bij hen stress, irritatie geeft boosheid, haast geeft onrust en ontspanning geeft ontspanning. Als omstander is het altijd weer goed om te weten dat dit gebeurt en te zorgen dat we al onze eigen stress en ellende bij de voordeur achterlaten als we binnenkomen bij mensen met dementie, zodat er zo veel mogelijk rust kan zijn.

Inbreker

Wed, 16 Jun 2021 13:59:19 GMT

Als Cranio therapeute, die werkt met mensen met dementie kom ik in meerdere verpleeginstellingen en heb veel contact met familie en verzorgenden.

Nu is Cranio bij dementie nog lang niet bij iedereen bekend en kom ik geregeld het “onbekend is onbemind” tegen.

Zonder dat ik me dan wil verdedigen over het nut en de werking van Cranio, ben ik ook altijd benieuwd wat er achter deze weerstand zit. Wat is de zorg of de onrust die familie of verzorging heeft over mijn behandeling en de uitwerking?

Ik vind het altijd belangrijk om in gesprek te gaan en te blijven: ik leg eerst altijd kort uit wat Cranio is, maar vooral wat mijn insteek is en wat ik ervaar bij mensen met dementie.

Waar het namelijk eigenlijk over gaat is, het voelen van verdriet of angst of boosheid bij de mens met dementie, daar contact mee maken en een liefdevolle, helpende hand naar uitsteken. Degene houdt altijd de regie, kan altijd kiezen om de helpende hand aan te nemen of deze te weigeren. Dit is bij alle mensen zo en zeker ook bij mensen met dementie: je hebt altijd een keuze!

En ik zeg heel vaak; “ik heb geen haaknaald; wat er niet uit wilt, kan ik er niet uithalen’ , maar eigenlijk is het meer. Ik heb nooit, in geen enkele Cranio behandeling, de regie. Je bent en blijft altijd de baas over je eigen lijf en je eigen ziel, ik help en ondersteun alleen in het voelen hoe het daar is en het verwerken van emoties, maar alleen als je mijn hulp wilt en nodig hebt.

Ik ben geen inbreker die stiekem je lijf en je wezen inloopt en daar dingen overhoop haalt. Nee, ik bel netjes aan het vraag of je mijn hulp nodig hebt, omdat ik je pijn, je verdriet en je angst zie en voel. En weigeren mag altijd; je leven is van jou!

En als Cranio bij dementie gezien wordt als een helpende hand van iemand die voelt hoe het van binnen is, daar in ondersteunt en troost: zou het niet een mooie aanvulling zijn aan veel dingen die leven met dementie een beetje dragelijker maakt?

Deksel er op

Wed, 26 May 2021 15:20:29 GMT

Ze is heel boos en onder al die boosheid is ze heel bang.

Ze heeft het een heel leven in de beerput kunnen houden met de deksel er stevig op. De gruwelen die ze heeft moeten meemaken als meisje in een Jappenkamp. Alle angst en ontberingen hebben haar beschadigd, maar ze heeft het stevig weggestopt toen: daar praten we niet over en het leven gaat door…

Ze trouwt en krijgt kinderen; ze zorgt intensief voor haar gezin en ze heeft volledige controle over haar leven. Ze regelt alles voor iedereen en heeft en houdt de regie.

Onder de deksel van haar beerput zit een bang, beschadigd meisje en wacht…

Nu heeft ze dementie en rammelt de deksel van haar beerput. Sterker nog, hij gaat steeds meer open staan en de angst en alle trauma’s komen naar boven. Met haar levenslange controle probeert ze het eronder te houden, maar dat lukt niet en daar is ze woedend over!

In mijn behandeling maak ik vooral contact met het bange meisje; ik voel zoveel angst dat ik haar het liefst op schoot zou nemen, maar deze dame laat zich zomaar niet aanraken. Veel te bang voor wat er nog meer komt. Toch, als ze in mijn ogen kijkt, ziet ze mijn onvoorwaardelijke steun en ze voelt mijn liefdevolle aanraking. Dan kan ze eindelijk een heel klein beetje ontspannen en wordt ook haar boosheid wat minder. Het is een lange weg, maar we lopen hem samen. Hopend dat ze haar angst kan loslaten en opruimen, maar misschien beginnen we maar gewoon met het ontspannen van haar lichaam voor een uurtje en daarna kijken we wel verder. Samen.

Ode aan Sytske

Wed, 19 May 2021 08:55:52 GMT

11 jaar geleden vroeg Sytske mij als verpleeghuisarts om eens te komen kijken als Craniosacraal therapeute naar een bewoner in de instelling waar zij werkte. De rest is geschiedenis…We zijn samen een traject ingegaan waarvan we de uitkomst niet wisten, maar wat mij heel veel heeft gebracht: mijn passie in mijn werk!

Sytske kijkt als arts maar ook als Craniosacraal therapeute. Collega’s en partners in dit hele proces; een gedeelde roeping!

Dit stuk is geschreven door Sytske en ze verwoord zo mooi hoe onze reis is geweest en waar we nu staan in de behandeling van mensen met dementie met Cranio. Ik wil het graag delen.

Met dank aan Sytske vd Broek!

“Belangrijk om te benadrukken is dat Cranio NIET een proces oprakelt, maar dat dit proces met alle emoties die erbij komen kijken, door de dementie, al gaande is. Dat Cranio tot doel heeft emoties te reguleren en het lijf de kans geeft om beter om te gaan met de stress waarmee deze levensfase gepaard gaat.

Dat iemand zijn levenslang opgekropte woede niet meer kan binnen houden. Dat de kinderen die woede nooit gezien hebben omdat vader een masker van sociale aangepastheid op had. Dat moeder nu niet meer kan stoppen met huilen terwijl ze daar vroeger een kei in was. Dat oma zit te beven als een rietje omdat ze het bombardement herbeleeft, terwijl ze altijd die sterke vrouw was. Dat tante afweert als ze van onderen gewassen moet worden, terwijl niemand ooit geweten heeft dat er sprake van misbruik moet zijn geweest in haar jeugd, dat dit mogelijk de reden is geweest dat ze nooit een relatie heeft gehad en geen kinderen heeft gekregen. Dat opa de hele nacht rondloopt over de afdelingen niet naar bed wil in het donker, omdat hij de pijn niet kan verdragen van die brand waarbij zijn broertje omkwam en hij niet in staat was om hem te redden. Zijn kleinkinderen zijn verbaasd, omdat hij altijd die stoere opa was die bij de brandweer zat.

Maar ook dat mevrouw Jansen nachtenlang aan het jammeren is totdat iedereen er tureluurs van wordt, omdat ze als jong kind urenlang in haar kamer werd opgesloten als ze verdrietig was en een draai om haar oren kreeg als ze moest huilen. Terwijl ze voordat ze dement werd altijd van de partij was als er een feestje te vieren was. Dat meneer Pietersen de hele dag achter de verzorging aanloopt, totdat het hele team bijna een hekel aan hem krijgt, omdat hij zo claimend is, terwijl hij altijd een vrij man is geweest en bekend stond om zijn onafhankelijkheid. Zijn moeder is jong overleden en er was geen aandacht voor hem als kind omdat er nog 10 andere kinderen waren.

Allemaal voorbeelden waarbij iemand ogenschijnlijk zorgeloos door het leven is gerold en in zijn laatste levensfase gedrag ontwikkelt, wat we lastig kunnen duiden. Gedrag wat moeilijk is te begrijpen en te accepteren door de familie, en lastig is om mee om te gaan in het verpleeghuis. Mede doordat we allemaal mensen zijn die geraakt kunnen worden door dergelijk gedrag. We kunnen ons machteloos voelen, we kunnen er bang voor worden, we kunnen er geïrriteerd door worden, we kunnen ons gaan afkeren van die persoon, of hem gaan corrigeren omdat hij zo lastig is voor zijn omgeving. Vaak doen we dit onbewust, omdat we niet altijd bewust zijn van onze eigen weggestopte pijnen, boosheid of verdriet. Onbewust kunnen we in een soms onomkeerbaar proces komen van reageren op het gedrag wat niet helpend is voor de client, onszelf of de omgeving.

Soms vraagt de radeloze omgeving om medicatie om rust te creëren voor de client en diens omgeving. Pillen die de niet meer te onderdrukken emoties camoufleren, maar niet oplossen. Psychofarmaca met nare bijwerkingen als verwardheid waardoor de toch al kwetsbare oudere zich nóg moeilijker staande kan houden in het leven en soms letterlijk omvalt. Medicijnen waardoor iemand zich nóg meer ontregeld voelt.

Cranio kan bijdragen om bewustzijn te creëren op die onbewuste processen, om ze om te buigen naar wel helpende reacties op het onbegrepen gedrag. Cranio kan helpend zijn om te vertalen wat er eigenlijk diep van binnen in die persoon voor worsteling gaande is. Cranio kan rust in het systeem brengen, waarbinnen iemand de dwarszittende emoties eindelijk mag uiten, waardoor hij zich opgelucht voelt, omdat ze eindelijk niet meer in de weg zitten. Cranio kan ondersteunend zijn om te reguleren, zodat iemand zichzelf wél weer kan dragen. De handen van de therapeut op het lichaam kunnen iemand het gevoel geven gewiegd te worden, gedragen te worden. Een aanraking zonder pijn op een lijf wat altijd pijn heeft gehad. Een aanraking met geen ander doel dan om iemand te zien zoals hij diep van binnen is. Een respectvolle aanraking waar zijn lijf naar hunkert en zich tevreden aan overgeeft. Een aanraking die dat gevoel van veiligheid geeft waarnaar al zó lang onbewust gezocht is. Een aanraking waardoor het hoofd kan stoppen met piekeren, het hart kan opengaan, de ademhaling gestimuleerd wordt, spieren zich kunnen ontspannen, verkramping wordt opgeheven, en boosheid kan worden geuit, tranen kunnen vloeien, en angst weg kan ebben. Waarna de persoon zich ontspannen gaat voelen en rustig kan gaan slapen.”

Dank je, Sytske!

Deel van een geheel

Mon, 12 Apr 2021 13:18:08 GMT

Een paar dagen geleden werd ik wakker met het bericht op de radio, dat er 9 miljoen euro uitgetrokken werd voor onderzoek naar Alzheimer.

Reden voor een juichstemming, ware het niet dat er bij gezegd werd, dat ze onderzoek gingen doen naar de oorzaak van dementie.

En daar raak je me een beetje kwijt: er is al heel veel onderzoek gedaan naar de oorzaak van dementie, maar er is niet één oorzaak voor dementie! Was het maar zo makkelijk: gewoon één bacterie of één virus dat je kunt aanwijzen en aanpakken en klaar is Kees!

Nee ,Kees is nog lang niet klaar. Onlangs las ik dat er vanuit wetenschappelijke onderzoeken al 70 (!) oorzaken voor dementie zijn! 70!

Oorzaken van dementie hebben ook een overlap met oorzaken van ouderdom, van hart-, en vaatziekten, van chronische stress…. Dus wil je dementie voorkomen of inperken dan moet je aan de slag met al deze facetten van gezondheid: goede voeding, meer bewegen, meer ontspanning en dan heb je nog steeds geen garantie, maar ben je wel op de goede weg.

En dan nog iets, als ik toch bezig ben, dementie is geen ziekte, maar een syndroom van symptomen waar dit zich bij iedereen met de diagnose Dementie anders uit.

Natuurlijk, een beetje houvast is fijn. De indeling van verschillende soorten dementie geeft duidelijkheid en structuur in wat je kunt doen, wat je kunt verwachten en waar de nadruk op ligt.

Maar uiteindelijk gaat het over de mens met dementie, zoals je ook de mens met pijn in zijn knie hebt of de mens met darmklachten: een geheel!

Met Cranio kijk ik altijd naar de mens als geheel: hoofd, hart en ziel. En daar kunnen we helpen; niet alleen bij het deel wat niet meer functioneert bij dementie, maar vooral bij die delen die nog wel functioneren bij dementie!

En ik hoop dat er nog heel veel geld uitgetrokken wordt voor onderzoek naar dementie, maar dan graag in het hele brede veld.

Externe verkeerstoren

Thu, 01 Apr 2021 14:09:37 GMT

Ze is een vrouw van rond de 50: leuke baan, leuk gezin, lieve vriendinnen en een tot nu een fantastische moeder met wie ze een goede band heeft.

Tot nu…want sinds een klein jaar heeft haar moeder de diagnose Dementie en is haar moeder steeds minder de moeder die ze kent.

Van dochter wordt je door deze diagnose in één keer in een achtbaan gegooid en krijg je ineens een heel stel nieuwe functies, die we dan “Mantelzorger” noemen: verzorger, oppasser, planner, vooruitdenker. Eigenlijk ben je de externe verkeerstoren van je moeder.

Dat is veel, heel veel, want je je bent al een kei in het regisseren van je eigen leven, maar je neemt deze dubbeltaak er uit liefde bij.

Ze komt bij mij in de praktijk met pijn in rug en benen. Èn ook erg druk in haar hoofd: “wat als…, dan dat. …”.

Waar ik haar bij help is het emotionele proces, want dat sneeuwt nogal onder: het verlies van je moeder. Ze heeft altijd een geweldige band met haar moeder gehad, waren veel samen en spreken elkaar dagelijks. Die band is er nog ergens, maar waar?

Waar in al het geregel en zorgen maken over, is die band nog intact en waar niet meer?

Mantelzorgers krijgen weinig ruimte om te rouwen, want ze zitten in die achtbaan! Geen wonder dat veel mantelzorgers, of het nu partners of kinderen zijn, het niet goed volhouden: lichamelijke klachten, ziek, overspannen of erger… Als mantelzorger zet je jezelf achteraan; na de zorgen om je moeder en al het geregel van de rest van je leven, dat even op pauze gaat. En dat “even” kan wel jaren duren.

Mijn advies aan deze dochter is: neem je tijd en je ruimte om óók verdrietig en misschien ook boos te zijn om het verlies van je moeder zoals je haar kende. En daarna kun je gaan kijken wat er nog wèl is: verbinding, liefde, contact èn ook genieten. Maar dat gebeurt pas als jij je moeder een beetje hebt losgelaten hebt en hebrt kunnen rouwen om haar….

Ben jij ook mantelzorger van een dierbare? Ik draag je een heel warm hart toe en wil je graag helpen met je eigen proces.

Handoplegger

Mon, 22 Mar 2021 16:06:10 GMT

Hoe doe je dat: Craniosacraal therapie bij iemand met dementie, die opgenomen is in een verpleeghuis? Niet zelden krijg ik deze vraag.

In de opleiding leerde ik dat je je patiënt op zijn rug op de behandelbank laat liggen en met je handen een 10-stappenprotocol doorloopt: je begint aan de voeten en eindigt in het hoofd.

Ik had al snel door dat deze kwetsbare doelgroep zich niet op een behandelbank liet leggen; dit leverde veel te veel stress en soms ook zelfs paniek op! Maar hoe doorloop je een 10-stappenplan als iemand in een stoel of rolstoel zit? Nou; niet!

Een mooi voorbeeld is een lieve mevrouw die ik behandel: zij zit in een volledig aangepaste rolstoel. Haar rug is kromgegroeid door leeftijd en slijtage en ze heeft heel veel ondersteuning nodig om lekker te zitten.

Ik ga altijd op een krukje naast haar zitten en kijk waar ik mijn handen kwijt kan. Eigenlijk zijn dat maar 2 plekken: haar nek en haar buik. En terwijl ik mijn handen daar heb liggen en ik mijn handen met haar lichaam laat versmelten, voelt het of ik haar letterlijk in mijn armen houd. Ik voel me altijd weer een getuige van haar dementie-proces en zij voelt zich door mij even gedragen.

Ze zakt echt ìn mijn handen en ontspant helemaal; ruimte voor haar en ruimte voor adem.

Wat er van binnen gebeurt is aan de buitenkant niet goed te zien; ik ben door verzorgenden wel eens “de handoplegger” genoemd. Ik heb 2 handen op iemand liggen en verder…?

Gelukkig kan ik altijd uitleggen dat alles gebeurt van binnen, in haar: ik verbind me met haar en voel wat ze doet en wat er nodig is. Daar help ik haar bij.

Als ik klaar ben, hebben we altijd lang oogcontact; haar dankjewel. Ze kan weer verder op haar pad dat dementie heet.

Hoezo, controle kwijt?

Thu, 11 Feb 2021 08:26:50 GMT

Controle verlies was niet het eerste wat er in me opkwam toen ik met deze kordate mevrouw mocht werken. Al heel ver in haar dementie proces, maar toch alle touwtjes in handen, heel bijzonder.

Ze had veel meegemaakt; afschuwelijke dingen die in haar jeugd het daglicht niet konden verdragen en dus stopte ze het weg, heel diep. Ze nam controle over haar leven en ging verder. Ze trouwde, kreeg kinderen en zorgde voor iedereen om haar heen.

Totdat… Haar geheugen en haar handelen haar een beetje in de steek begonnen te laten. Ze voelde dat dingen haar ontglipte. Ook toen nam ze de controle: ze vertelde haar kinderen haar grote geheim: wat er in haar jeugd was gebeurd en de gevolgen hiervan. Haar kinderen waren geschokt en verward; wie was hun moeder al die tijd geweest?

Maar moeder ging door: zachtjes gleed ze verder in haar dementie proces. Hier verwerkte ze al haar emoties over deze nare herinneringen. Verdriet, angst en vooral boosheid kwamen langs.

En ik mocht haar helpen hierbij. Door haar lichaam te ontspannen maakte ik ruimte voor deze emoties en konden ze er uit. Voor haar medebewoners en verzorging was dit niet altijd makkelijk; zoveel boosheid en onderliggende angst geeft veel onrust in een huiskamer.

De liefdevolle verzorging gaf haar iets om handen; iets wat ze haar hele leven al gedaan had en wat haar hielp: zorgen voor anderen. Zo bleef ze toch controle houden. Ik zie haar nog zo voor me: ze commandeerde iedereen alle kanten op, terwijl ze liep te stofzuigen! En ook mij dirigeerde ze geregeld: zij bepaalde wanneer de behandeling startte en vooral ook wanneer het klaar was. “Zo, nou moet ik maar weer eens aan de slag”!

Ze hield de controle tot het einde. Zelfs op haar sterfbed hield ze de touwtjes in handen. Op haar manier, maar veel zachter en zonder alle nare emoties.

Cranio bij dementie ??

Tue, 26 Jan 2021 14:07:09 GMT

Ik ben eigenlijk altijd een beetje verbaasd dat als collega’s vragen met welke patiënten ik werk en ik vertel dat ik het allerliefst werk met mensen met dementie, ze vaak wat vreemd kijken. “Is dementie een indicatie voor Cranio?”. Heuh; ja zeker!!

Feit is dat je met Cranio het lichaam met je handen aanraakt en daar contact maakt met alles wat daar is: pijn, spanning, opgepotte emoties als verdriet, angst of boosheid. Voor mij voelt het altijd dat ik contact maak met iemands wezen, iemands Zijn, ìn dat lijf.

En laat dat nou precies zijn waar mensen met dementie nog hun eigen zelf zijn; in hun lijf. Hun hoofd gaat steeds verder achteruit; het denken, het geheugen, het handelen. Maar een persoon is meer dan zijn hoofd: het voelen, emoties, herinneringen, het zit in je hele lichaam!

Dus ja; Cranio is uitermate geschikt voor mensen met dementie. Daar waar het hoofd niet meer goed werkt, maar het lichaam, de intuïtie, de ziel als je wilt, nog intact is, kun je met Cranio veel bereiken.

Ontspanning van het bindweefsel en de spieren, zodat er letterlijk meer ruimte komt. Ruimte om oude herinneringen te voelen en emoties daarover los te laten. Om weer in contact te komen met wie je in je diepste wezen bent.

Je hoofd mag hierbij uitrusten. Uitrusten van een leven lang nadenken, regelen, controle houden. Om zo, in de ontspanning, de controle wat los te laten en meer in contact met jezelf te zijn.

Ondragelijk?

Fri, 08 Jan 2021 09:58:57 GMT

Een paar jaar geleden had ik een hele mooie flyer, vond ik zelf. Er stond onder andere op dat mijn behandeling Cranio heel goed hielp tegen dementie. Je voelt ‘m al: meerdere mensen vroegen me of Cranio dementie kon genezen. Ga dat maar eens uitleggen….

Wat ik ondertussen geleerd heb, is dat ik zeg dat ik mensen met dementie hèlp in hun proces. Dat ik hèlp en ondersteun in hun stress en onrust die deze ziekte met zich meebrengt. Want niets helpt tégen dementie tot op de dag vandaag.

Maar waar ik heel slecht tegen kan, is dat de algehele mening is dat dementie een “ondragelijk lijden” is waar niets mee te doen is.

Daar ben ik het dus niet mee eens. Ik heb in de afgelopen 11 jaar heel veel mensen met dementie ontmoet en “in mijn handen” gehad en zelden zag ik ondragelijk lijden.

Het ondragelijk lijden zit in de mensen er om heen; de familie, de partner, de kinderen….Zij zien hun dierbare veranderen, haar ego verliezen, verzachten of soms ook verharden. De persoon die ze was is weg en dat is vaak ondragelijk. Voor diegene met dementie is dat anders: door het loslaten van je ego en opruimen van oude, onverwerkte emoties kun je weer contact maken met wie je wezenlijk bent. En misschien is dat wel iemand die je héél lang niet geweest bent. Die de mensen om je heen helemaal niet kennen. Die je zelf niet eens meer kent. En in contact met die Zelf, is het niet ondragelijk, maar vaak ook thuiskomen. Als je als omstander, of ik als therapeut, contact kunt maken met die Zelf, zie je veel moois ontstaan: verbinding, zachtheid, genieten, Zijn.

Voor het zover is, is er een lange weg te gaan: eerst de stress van de diagnose, dan stapje voor stapje verder loslaten en in het begin is dat echt wel ondragelijk. Dat je voelt en weet dat je dingen vergeet, dat je de controle verliest; dat is heel stressvol. Pas later in het proces, wanneer je je controle over je hoofd kwijt bent, kun je gaan opruimen. En opruimen. En opruimen. En hierna kom je bij jezelf.

Gedurende deze weg kan ik begeleiden, ondersteunen, getuigen. Je de weg wijzen. En er is niets dat je niet kunt dragen; je mag het juist loslaten…

Heel bijzonder

Mon, 04 Jan 2021 14:02:11 GMT

2020 was niet raar, 2020 was gewoon héél bijzonder…. (vrij naar Juf Ank van de Luizenmoeder). Ik hoor zoveel mensen het woord “raar” zeggen dat ik het bij deze maar eens ombuig: bijzonder dus.

Want ondanks dat ik mijn praktijk 7 + 3 weken dicht had, draaide ik beter dan ooit!

Hoe dat kwam? Ik vond in de eerste lockdown een ondernemerscoach die me heel duidelijk maakte dat ik van mijn luie stoel af moest en één van haar lessen was, dat ik één ideale klant moest kiezen. Oké; dat was niet moeilijk. Een ideale klant is iemand waar je blij van wordt en waar je vol passie en liefde over kan vertellen. Waar je eigenlijk je hele praktijk mee wil vullen. En ja, dan kom ik dus uit bij mensen met dementie; beginfase, maar vooral ook de laatste fase.

En wat gebeurt er als je een keuze maakt en ergens voor gaat staan? Dan trekt dit ook heel veel andere mensen aan. Mensen die het mooi vinden dat ik met mensen met dementie werk, mensen die door mijn visie graag bij mij komen met hùn problemen, met hùn spanning en stress.

En uitgerekend in deze flow gingen de verpleeghuizen dicht. Geen toegang meer tot mijn geliefde doelgroep. En wat nu? Verleg je doelgroep. En waar zijn er héél veel mensen van? Mensen die heel veel last hebben van stress en spanning door Corona: doordat ze in de zorg werken, doordat ze ziek zijn (geweest), doordat ze thuis moeten werken, doordat ze niet meer aangeraakt worden, doordat ze zich zorgen maken over de toekomst…. En daar zijn heel veel mensen van.

En nu zit ik wéér in lockdown en probeer contact te houden met mijn patiënten, zoals ik dat ik de eerste lockdown ook deed. Maar nu weet ik wat ik kan doen en verwachten als ik weer open mag: al die mensen welkom heten in mijn praktijk die last hebben van stress en spanning en met die met meer rust en ontspanning aan 2021 willen beginnen. Een jaar dat niet normaal wordt, maar wel héél bijzonder!

Eigen Wijze

Thu, 03 Dec 2020 12:07:22 GMT

Als ik gevraagd wordt om te helpen en ondersteunen bij iemand met dementie is dat meestal een dochter. Zij zorgt voor haar moeder, ziet haar onrust en spanning en gunt haar rust. Ze gaat op zoek naar hulp en komt bij mij uit.

Het verhaal van de dochter is niet altijd het verhaal van de moeder; haar moeder volgt in haar dementie proces haar eigen weg. Het naar binnen keren, steeds meer naar het verleden toe en verwerken van haar opgeslagen emoties. Haar dochter gunt haar daar rust bij, mijn begeleiding om haar laatste stuk ontspannen te mogen gaan en dingen voor haar dood op te mogen ruimen.

Zij kent het verhaal van haar moeder; haar zware leven, haar trauma’s en haar worstelingen. Hoe fijn zou het zijn als ze dat allemaal opruimt en geniet van haar laatste fase.

Maar soms is dat niet wat er nodig is; zoals ik al eerder zij: ik heb geen haaknaald. Ik kan er alleen zijn ter ondersteuning, als getuige. Als moeder het wilt en nodig heeft kan ik helpen met ontspannen en loslaten. En af en toe doet iemand dat zelf. Misschien hebben ze een zeer effectieve muur om hun ellende van vroeger gebouwd of doen ze het op hun eigen manier, soms dwars door alle nare emoties heen.

Ik ben er dan wel om de dochter te ondersteunen en haar uit te leggen dat haar moeder het op haar eigen manier doet en misschien de ellende niet zo ervaart in haar dementie als zij.

Natuurlijk kijk ik of er een ingang bij moeder is, maar zo niet , dan laat ik haar haar eigen wijze gang gaan.

Haar dochter gun ik ook haar eigen pad om haar moeder los te laten en misschien is mijn hulp bij haar wel nodig en gewenst. Ook de dochter is van harte welkom in mijn praktijk.

Masker

Tue, 17 Nov 2020 14:51:06 GMT

Meneer is een vriendelijke oude heer met goede manieren: Hij houdt de deur netjes voor me open en is altijd beleeft. Hoewel hij niet kan praten, begrijpen we elkaar best. Mijn hulp wordt ingeroepen omdat hij veel loopt en onrustig is.

In eerste instantie zie ik zijn onrust niet; hij gaat rustig zitten en kan ook best ontspannen onder mijn aanraking. Toch voelt het wat vreemd, alsof hij een masker op heeft. Dat hij zich anders voordoet dan hij is…

En dat blijkt: door mijn behandeling wordt hij rustiger en meer ontspannen, maar ook komt hij in diepere lagen van zijn opgeslagen emoties. Deze meneer is een goed voorbeeld hoe de weggestopte emoties als lagen op elkaar in zijn lichaam liggen. In het begin is hij dus vriendelijk en zacht. Na verloop van tijd en verloop van zijn dementie wordt hij bozer en bozer. Met name tegen medebewoners en verzorging. Er is een beerput geopend en ja, dat kan gebeuren tijdens mijn behandeling, maar het gebeurt alleen als iemand er klaar voor is om op te ruimen. Oké, boos dus. Het is belangrijk om hem niet in de steek te laten, om de behandeling voort te zetten en zijn boosheid te kanaliseren, te begeleiden.

Dit gaat goed: de boosheid wordt minder, lijkt te worden opgeruimd.

Wat er onderuit komt is angst, enorme angst en ook hier blijf ik hem verder behandelen. Ik kan hem niet met deze enorme angst laten zitten. Hij schreeuwt het soms zelfs uit van angst; als een soort hard lachen, maar dan heel naar. Ik voel het tot in mijn bot en heb met hem te doen.

Gelukkig duurt die fase niet lang en komt hij ècht bij zijn rust: alles losgelaten, alles opgeruimd.

Hij is niet lang daarna overleden: geen maskers meer, maar zichzelf, zoals hij ooit was in het begin.

De diagnose

Thu, 05 Nov 2020 10:41:38 GMT

Lezers van mijn blog krijgen na enkele blogs wellicht het idee dat ik alleen mensen help in hun laatste fase van dementie. Niets is minder waar en daarom deze keer het verhaal van Marga.

Marga is een alleenwonende vrouw van begin 70. Ja, ze woont nog thuis en ook alleen. Een jaar geleden heeft ze de diagnose Alzheimer gekregen. Voor haar geen echte verrassing; meerdere familieleden lijden aan deze ziekte en zelf heeft ze heel lang in de zorg met mensen met dementie gewerkt: ze herkende van alles en weet wat haar te wachten staat.

Maar nu wat anders: hoe moet dat voor haar zijn? Je vergeet steeds dingen, weet niet waar je spullen hebt gelaten, weet niet welke dag het is en bent continu bang dat je afspraken vergeet. Inderdaad; wat een enorme stress moet dat geven!

En dat geeft het ook, daarom komt ze bij mij. Ze staat altijd aan, zegt ze. Heeft meerdere klokken in haar huis staan, zodat ze maar niet vergeet hoe laat het is en dat ze maar niet te laat op afspraken komt. Ze controleert zichzelf de héle dag. Dat, in combinatie met het vooruitzicht op de toekomst, die zij zo goed kent, levert dit een overprikkeld lijf en een doorgedraaid hoofd op.

Bij mij in de praktijk kan ze even een uur liggen, even iets ontspannen. Iets, want loslaten gaat niet in deze controle-draaimolen. Een uur even ontspannen, zodat haar lichaam weer voelt dat die stand er ook nog is en gelegenheid krijgt om te herstellen, doorbloeding te verbeteren, spieren te ontspannen. Heel even ruimte voor haar en haar lichaam.

En als we dit meerdere behandelingen doen, dan blijft de rust en de ontspanning wat langer hangen en kan ze hopelijk de dagen iets beter aan. Dit gun ik haar.

Ik weet dat ik Alzheimer niet kan stoppen of genezen, maar ik kan wel Marga ondersteunen in haar proces. Wat ontspanning bieden aan haar lichaam, een luisterend oor voor haar emoties en 2 handen om haar weer wat te laten voelen naast al het denken.

Stervensbegeleiding

Thu, 29 Oct 2020 14:28:26 GMT

Dit weekend is het Allerzielen. Zoals dat ieder jaar bij mij is, herdenk ik alle dierbare mensen die ik in mijn leven mis: mijn vader, mijn schoonmoeder en natuurlijk sinds dit jaar mijn lieve peettante.

Daarnaast denk ik ook aan de mensen die ik afgelopen jaren “professioneel” verloren ben en daarvan zijn er wel wat, vooral in mijn dierbare groep mensen met dementie die ik in de afgelopen 11 jaar mocht helpen.

En, zo heb ik wel vaker gedacht, is mijn behandeling van deze mensen in hun laatste fase van hun dementie èn van hun leven, ook stervensbegeleiding.

Ik ben getuige van hun leven en hun laatste stukje. Van hun emoties die nog gevoeld en gezien moeten worden en die ze daarna los mogen laten.

En hoe meer ze opruimen en loslaten hoe dichter ze bij het moment komen dat ze over kunnen gaan. Ik heb echt geregeld bij iemand gedacht: “die heeft veel oude troep opgeruimd; het voelt al veel lichter in dit lichaam. Ik denk dat ik hier klaar ben”. Zomaar een redelijk onbewuste gedachte, maar meestal gebeurde het dat zo iemand een paar weken later overleed.

Stervensbegeleiding dus. Maar is niet alles wat ik doe met mensen op mijn behandelbank dit? Opruimen van oude, opgepotte emoties. Ontspannen van je lichaam, zodat je dit ook kan en minder stress en pijn (in alle vormen) hebt? Hoe eerder je dit doet in je leven, hoe meer profijt je er van hebt!

Bij mensen met dementie gebeurt dit in hun ziekteproces en met mijn hulp gaat dat beter: in een ontspannen lichaam is het makkelijker loslaten.

Dus mijn gedachten dit weekend zijn ook bij al deze mensen: ieder van hen mocht ik helpen en ieder van hen was voor mij weer een leermeester in loslaten. Dank daarvoor!

Lichtje in het donker

Sun, 18 Oct 2020 09:07:17 GMT

De meeste mensen met dementie behandel ik in Westervoort, maar ik zwerf ook in en om Nijmegen in kleine woonvormen voor mensen met dementie. Zo kwam ik ook eens op een zorgboerderij waar zowel mensen met dementie als mensen met een verstandelijke beperking wonen. Prachtig initiatief!

Hier trof ik voor het eerst een meneer die niet alleen dementie had, maar ook een groot oorlogstrauma. Hij sliep niet ’s nachts, kroop laag over de grond en zocht dekking achter de meubels in zijn kamer. Overdag sliep hij wel wat, maar was altijd paraat.

In de hoop dat ik wat rust in zijn lichaam kon brengen werd mijn hulp ingeroepen.

Ik ging naast hem zitten en hij vond het goed dat ik hem aanraakte; hij kon goed in zijn lichaam zakken en ontspande ook. Maar dit was overdag! In de nacht bleef het onveilig en kwam het gevaar. Van alle kanten.

Of ik niet ’s avonds kon komen, werd mij wat lacherig gevraagd, dan kon hij rustig de nacht in.

Dat leek mij niet de oplossing. Deze meneer had zoveel angst en donkerte in zich; zijn oorlogstrauma was zo groot, dat hij er letterlijk ’s nachts in verzoop. Dan helpt een zachte ontspanningstechniek niet. Wat wel zou werken is om vanuit het licht, veilig en ontspannen, naar het donker te kijken en daar een lichtje te creëren dat het donker een beetje verjaagd. Dat zou ik wel kunnen doen met hem.

Dit is een heel lang proces en helaas is mij, en deze meneer, dat niet gegund. Soms wordt er toch ècht een toverstaf verwacht van mij en na 3 behandelingen besloot de familie de behandeling te stoppen. Wat ik leerde van deze meneer is dat een oorlogstrauma zo groot kan zijn, je zo kan overspoelen, dat je eerst een heel klein lichtpuntje moet creëren om daar uit te blijven en je veilig te weten. Ik weet dat ik daarbij kan helpen, maar dit kost echt veel tijd. Tijd die mensen soms niet meer hebben of tijd die ik niet altijd krijg. Geduld is een schone zaak en ik heb er massa’s van voor deze groep mensen.

Groepsbehandeling...

Tue, 06 Oct 2020 12:18:42 GMT

Wat me soms gebeurt als ik iemand met dementie behandel, is dat er een ander komt meeliften.

Ik neem degene die ik behandel, als het lukt, mee naar een rustig hoekje, zodat ze wat beter kunnen ontspannen. En zo soms komt er dan een andere bewoner langs; even staan ze dan stil achter mij of naast ons; alsof ze even komen tanken. Even tot rust komen in onze energie van ontspanning.

Maar die ene keer was het wel heel bijzonder…

Die keer lukte het niet om mevrouw naar een rustig plekje te krijgen, omdat ze gingen eten. En omdat ik gewoon dáár werk waar het kan, ging ik naast haar zitten aan tafel.

En terwijl zij haar boterham at, kwam haar lichaam tot rust, zakte ze wat onderuit in haar stoel en ontspande ze.

Toen dit gebeurde voelde ik ineens dat de buurvrouw ook wat onderuit zakte en diep in-, en uitademde. Zij ook?

Ik keek naar de overkant van de tafel en de dame die daar zat, keek me recht aan; ik zag haar verdriet en haar onrust, maar na wat woorden werd ze stil en leek wat te ontspannen.

Zo overzag ik de hele eettafel en eigenlijk was iedereen op haar of zijn manier tot rust gekomen. Er werd gegeten, gefrummeld, gemummeld, maar er was een soort bubbel van rust.

Na een poosje kwam er een verzorgster binnen en vroeg zich heel verbaasd af: “wat is hier aan de hand?”. “Nou ja, zei ik; groepsbehandeling!”.

Hierna heb ik vaker gemerkt, dat als er één iemand in de kamer tot rust komt in mijn behandeling, andere bewoners ook wat ontspannen.

Dit is, mijns inziens, een mooi bij-effect van Cranio ter plekke: wat werkt voor één persoon, werkt soms voor een hele groep.

Ik behandel tegenwoordig vaker aan tafel, op een stoel in de huiskamer, op een bankje in de gang; daar waar het kan. Het mooie is: het kan! Deze mensen voelen direct mijn uitnodiging tot ontspanning en grijpen die dan. Wat is het toch een prachtige doelgroep met heel veel mooie mensen om mee te werken.

Afstandsbediening

Thu, 24 Sep 2020 10:30:24 GMT

De patiënt die ik misschien wel het langst heb behandeld, staat me natuurlijk nog scherp voor de geest. Haar grootste onrust was haar angst. Als een bang vogeltje liep ze almaar rond en zelfs als ze op een stoel ging zitten, zat ze op het puntje.

Als een constante radar gingen haar ogen door de huiskamer; altijd op zoek naar het gevaar en het liefst zat ze met haar rug naar de muur. Dan kwam het gevaar in ieder geval niet van achteren. Altijd op zoek naar veiligheid, maar deze vond ze nooit.

Totdat ik met haar mocht werken. In het uur dat ik bij haar was, was ze even veilig en heel erg ontspannen. Ze zakte binnen enkele minuten onderuit in haar stoel en zakte zo ook in haar zelf; helemaal ontspannen en in rust. Verzorgenden kwamen vaak kijken, omdat ze gewoon niet konden geloven dat zíj het was! “is dat echt T.?? “.

Ja, ze was het echt en wat genoot ze van dat uurtje. Daarna ging ze direct weer aan de wandel, want haar angst was echt te groot, maar dat uurtje rust had ze gehad.

Pas in de loop van maanden werd haar angst iets minder. Vaak komt er een andere emotie onderuit en dat was bij haar boosheid. Ze werd, door haar angst heen, opeens ook heel fel. Naar medebewoners en soms naar verzorgenden.

Deze gelaagdheid in emoties zie ik bijna altijd: onder de ene emotie komt een volgende uit. Het is net als een ui.

Deze lieve mevrouw werd dus minder angstig en wat bozer. Maar ze bleef haar emoties opruimen in dat uur dat ik er was. Op een gegeven moment had ik zelfs een soort “afstandsbediening”: als ik binnen kwam en ze zag mij, dan zakte ze al direct wat in en begon al te ontspannen. Terwijl ze liep.

Een hele tijd heb ik haar mogen begeleiden. Toen ze op haar sterfbed lag kwam de angst weer terug en vroegen de arts en haar kinderen of ik haar wilde helpen. Ook in deze allerlaatste fase herkende ze me en kon ze ontspannen. Zo kon ze in alle rust en veiligheid gaan.

Geen toverstok, maar ook geen haaknaald

duda-wsm@mijndomein.nl — Thu, 17 Sep 2020 17:06:38 GMT

Geen therapeut geeft graag toe dat de behandeling soms niet werkt. Ik ook niet. Maar hoe zaligmakend ik Craniosacraal therapie ook vind, het is niet zaligmakend voor iedereen. Soms is het gewoon niet wat iemand nodig heeft.

In deze context herinner ik me nog goed een oudere dame met dementie. Zowel de arts als haar dochter hadden mijn hulp ingeroepen: moeder was zo boos en vooral gedroeg ze zich bijzonder naar tegen haar dochter! Wat meer ontspanning en verzachting was dus wel wenselijk.

Ik kwam de eerste keer bij haar en ging naast haar zitten. Ze keek me achterdochtig aan, maar we kwamen toch in gesprek. Meestal is dit de eerste stap in het contact en kan ik door naar het aanraken en het èchte, lichamelijke, contact.

Lichamelijk contact was oké; ik mocht mijn handen op haar rug en buik leggen, maar vervolgens….liet ze me niet toe in haar binnenwereld. Een uur lang zat ik zo; proberend contact te maken met haar lichaam en zo met haar, maar zij hield me buiten. Ze praatte veel tegen me en was veel bezig met alles om haar heen, maar mij liet ze niet toe.

En nee, ik heb geen haaknaald. Als iemand niet klaar is voor ontspanning, rust en loslaten, dan gebeurt het niet. Ik kan niet pulken aan een stuk waar niet aan gepulkt wil worden. Of waar nog helemaal geen stuk gevoelt wordt.

Soms gebeurt het toch nog na de eerste behandeling, dus behandel ik altijd minimaal 3 keer. Maar bij deze mevrouw was het of ze een harnas om zich had. Ook voor zichzelf.

Ze was er niet klaar voor om haar onverwerkte emoties te doorvoelen en los te laten. Op te ruimen.

Na de 3 behandelingen ben ik gestopt. Ik respecteerde haar keuze om mij (en haar emoties) niet toe te laten.

Nog steeds kom ik haar tegen, na al die jaren, in de huiskamer. Ze zit in haar stoel en kijkt boos. Ik had het haar en haar dochter zo gegund om los te laten, om te verzachten, maar ze koos een andere weg. Ik wens haar het allerbeste.

Ze slaat met kleerhangers

Sat, 12 Sep 2020 15:45:11 GMT

Mijn eerste patiënt met dementie die heel boos was, herinner ik me nog goed.

“Mevrouw slaat met kleerhangers, bijt en spuugt tijdens het verzorgen. Kun jij haar helpen? “. Ik vond het wel spannend; tot nu toe had ik vooral gewerkt met mensen met onrust en stress in hun dementie, niet met boosheid.

Maar ook had ik met haar te doen: hoe onveilig kun je je voelen dat je gaat slaan en bijten?

Toen ik bij haar kwam zat ze in de huiskamer. Ik ging naast haar zitten op een kruk en voelde de boosheid naar me toe golven. Ik wist niet zeker of ik haar aan kon raken, maar wist ook dat mensen met dementie erg gevoelig zijn voor de emotie en stemming van de ander. Van mij in dit geval. Dus onzekerheid en angst was niet zo handig. Ik liet mijn gevoel los en mijn handen het werk doen: één hand om haar rug en één op haar buik.

Eerst stond ze dit alleen maar toe, maar na verloop van tijd kon ze ze ook echt voelen en in haar lijf zakken.

In deze tijd zat ze boos te kijken en te praten tegen de man tegenover haar: “ wat ben je nou aan het doen? Kijk niet zo! Je moet je drinken opdrinken”. Ze werd stiller terwijl de ontspanning het overnam.

Natuurlijk heb ik geen toverstok en was haar boosheid en agressie niet na één keer weg. Sterker nog; ze bleef nog best een poos boos en gooide en sloeg. Toch ontstond ook na enkele behandelingen wat meer rust; ze leek zich wat veiliger te voelen en kon wat van haar boosheid laten gaan.

En dat is wat ik haar wilde geven: dat ze zich door de ontspanning en rust veiliger voelde. In deze huiskamer, met deze verzorgsters en in zichzelf. Want hoe onveilig is het als je de wereld om je heen niet goed meer kan volgen, dat je de mensen om je heen niet meer herkent, je soms niet begrijpt wat ze van je willen? Dan word je bang en sla je van je af.

Deze mevrouw heeft nog een klein jaar geleefd in iets meer rust en veiligheid. Wat aardiger voor de verzorging en haar medebewoners, maar misschien ook wat liever voor zichzelf.

Altijd lopen

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 06 Sep 2020 12:26:01 GMT

Hij liep veel rond. Erg veel. Achter zijn rollator, met zijn geruite pet op. En als je in zijn ogen keek kon je hem niet vinden. En toen mocht ik met hem aan de slag: of ik iets kon doen aan zijn onrust en zijn vele lopen?

Ik nam hem mee naar zijn kamer, waar hij het lopen voortzetten. Wat doe je dan als Cranio therapeut? Gewoon; meelopen! 5 Rondjes door zijn kamer en ik één hand op zijn rug en één op zijn buik. Toen kwam hij tot stilstand bij het raam en ontspande hij iets. Hij ging staan frunniken aan spullen en de gordijnen, maar hij stond stil. In zijn lichaam voelde ik hoe hij daar, heel voorzichtig, ook tot stilstand kwam en weer wat ging voelen.

Na deze eerste behandeling heeft hij nooit meer zo veel gelopen als toen. Ik werkte verder met hem en hij kwam steeds meer in zijn lichaam en bij zichzelf. Als ik in zijn ogen keek was hij er weer; hij keek terug en praatte met me.

Voor zijn zoon was dit een enorm cadeau: hij had al lang geen echt contact meer met zijn vader en ook vroeger was de relatie niet erg goed geweest. Hij vertelde me hoe hard zijn vader altijd was geweest en hoeveel oordelen hij altijd had over anderen. En nu? Nu zag hij een zachte, lieve man waarmee heel goed contact te krijgen was. Die al zijn oordelen los had gelaten en die, in de laatste fase van zijn leven, kon zijn wie hij was.

Ik heb zijn zoon laten zien hoe waardevol fysiek contact is met je vader met dementie. Houd zijn hand vast, leg een hand op zijn rug en ben er. Wees verbonden. Hoe prachtig was het dat dit kon en hoe dankbaar was zijn zoon voor deze laatste tijd met zijn vader. Wonden konden helen, verbondenheid kon worden hersteld.

Na enige tijd is deze lieve man overleden: in bijzijn van zijn kinderen en in alle rust. Hoe mooi is het om zo je leven te kunnen afronden: geheeld en omringd door liefde.

Ode aan mijn tante

duda-wsm@mijndomein.nl — Mon, 24 Aug 2020 08:51:12 GMT

Deze keer schrijf ik niet als behandelaar van mensen met dementie, maar als mantelzorger…

Want ik weet óók hoe het is om mantelzorger te zijn en hoe je er zomaar ineens één bent.

Hoe je van één keer mee naar de dokter, ineens vol van zorg, indicatie stelling, dagopvang naar opname in een zorginstelling gaat. Hoe dat zomaar ineens gebeurt.

13 jaar geleden merkte ik aan mijn tante dat ze wat dingen vergat en dat haar verhalen niet helemaal meer klopte. Ik besloot dat ik wellicht maar beter een keer met haar mee kon gaan naar de dokter. Al gauw wist ik dat dit niet een beetje vergeetachtigheid was; dingen in haar appartement stonden op rare plaatsen, ze vergat te eten, te slapen en van dat alles wist ze niets meer, behalve dat de onderbuurman ’s avonds via het balkon naar boven klom..

Na onderzoek bij de geriater was het duidelijk; mijn tante had de ziekte van Alzheimer en ik was vanaf toen haar contactpersoon.

Maar naast al deze zorg, beleefde ik ook heel veel mooie dingen met haar. Zij werd mijn leraar in de dementie. Want wat verzachtte ze in al die jaren. Veel van haar jeugd, die getekend werd door het verlies van haar vader, de opvoeding van een strenge en zeer kuise kinderjuffrouw en de oorlog verwerkte ze in hele verhalen en liet ze los. Niet met haar hoofd, maar met haar gevoel. Ze was geregeld boos op medebewoners, voelde zich buitengesloten en ging dan mokken, maar was ook heel vaak erg vrolijk, dankbaar en vooral erg lief.

Op haar manier zorgde ze ook voor mij; haar onvoorwaardelijke liefde en blijheid als ik er was, deed mij altijd goed en maakte dat ik zo graag bij haar kwam.

We hebben samen een hele mooie tijd gehad; vol liefde en humor. Zij werd steeds lichter door het opruimen van al haar narigheid en werd weer zichzelf, zoals ze bedoeld was te zijn.

Afgelopen donderdag was het zover: bijna 94 jaar kreeg ze eindelijk de rust waar ze al een tijdje naar verlangde. Omringt door liefdevolle verzorgsters en mij.

En nu? Nu ben ik mantelzorger-af, maar alles wat ik van mijn tante geleerd heb, neem ik mee in mijn verdere leven, ook professioneel.

Ik ga haar vreselijk missen, maar kijk vol liefde en dankbaarheid terug op een intense, maar mooie tijd.

Zuster kunt u me nog eens zegenen?

Thu, 06 Aug 2020 14:41:45 GMT

Ik kijk haar nog eens aan; bedoelt ze mij? Ja hoor, ze kijkt me aan en vraagt het nog eens.

Ik heb haar zojuist behandeld; mensen met dementie behandel ik meestal in hun stoel en leg dan mijn handen waar ik ze kwijt kan. Vaak is dat op hun rug en op hun buik. Maar soms voel ik dat hun hoofd heel strak staat en behandel ik het hoofd. Zo ook bij deze lieve oude dame bij wie ik haar hoofd heb behandeld en wat voor haar voelde als een zegening: Wat een mooi beroep heb ik toch.

Deze mevrouw heb ik meerdere jaren behandeld en bij haar zag ik altijd goed hoe mensen in een vergevorderd stadium van dementie schipperen tussen deze wereld en de wereld hierna.

Soms was ze erg hier: ze probeerde te lopen, at veel en was erg aanwezig. Andere keren was ze erg in zichzelf gekeerd en leek ze al een beetje op een andere plek; ze leek een beetje te vervagen…

Zo gauw ze dit zelf in de gaten had, kwam ze direct in actie: eten, lopen, praten, want wat was ze bang voor de dood!

In een gesprek met haar vertelde ze dat haar ouders in de hemel waren, maar op mijn vraag of zij daar dan ook ooit heen ging, zei ze vol overtuiging: “O nee, ik niet!”. Wat daar achter zat weet ik nog steeds niet, maar hoe groot moet haar angst geweest zijn om zo overtuigd te zijn dat je niet in de hemel komt.

Met ons hoofd lossen we onverwerkte emoties over herinneringen van vroeger niet op, maar met ons lijf kan dat wel. Dat is wat ik bij deze mevrouw zag, want ondanks dat zij niet meer wist waar deze angst over ging, kon ze het na verloop van tijd wel loslaten. Haar angst zat opgeslagen in haar lijf en door de ontspanning van Cranio kon het uiteindelijk losgelaten worden.

Dit is keer op keer voor mij wat dementie ook is: emoties die jarenlang, een leven lang, onder de pet zijn gehouden eindelijk kunnen doorvoelen en loslaten. Maar omdat de controle zo stevig is geweest, wordt het hoofd uitgeschakeld en neemt het lichaam het over. En met Cranio kun je dit proces ondersteunen.

Bij deze lieve mevrouw duurde het lang; de beweging heen en weer over de grens heeft ze lang volgehouden. Uiteindelijk heeft haar lichaam ingegrepen: ze viel, brak haar heup en eindelijk mocht en kon ze gaan.

Ik denk nog vaak aan haar en hoe ze bijna devoot tegen me zei: “kunt u me nog eens zegenen?” ik heb het met liefde nog eens gedaan.

Wil je meer informatie over Cranio bij dementie of specifiek weten of dit iets voor jouw moeder of vader met dementie is? Je kunt me mailen (jannekeborghans@planet.nl ) en bellen ( 06-18715763) en ik geef je graag meer informatie of kijk met je mee.

Ik denk nog vaak aan mijn allereerste patiënt met dementie

duda-wsm@mijndomein.nl — Wed, 29 Jul 2020 15:52:32 GMT

Ik werd door de verpleeghuisarts gevraagd te komen kijken naar een mevrouw die met haar arm klem had gezeten in haar luchtmatras. Ik was nog even verward of ze me als fysiotherapeute vroeg of als Cranio therapeute, maar nee; het was toch echt de bedoeling dat ik Craniosacraal kwam kijken.

Nou had ik in het verleden wel ervaring met mensen met dementie, zowel professioneel als persoonlijk en ik wist hoeveel affiniteit ik met deze groep mensen heb.

Toen ik bij deze mevrouw kwam zag ik een oude dame in bed liggen, goed ondersteund in allerlei kussens. Ik zag ook direct dat ze haar rechterarm volledig negeerde; die had ze niet meer.

Ik maakte contact met haar en haar lichaam en ik merkte al snel dat ik ècht contact met haar kon maken door haar fysiek aan te raken!

Ze draaide haar hoofd en keek me aan; recht in de ogen. Daar was ze dus. Ik keek in haar ziel en zij in de mijne. Dat is wat ik in de 10 jaar daarna altijd zag bij alle mensen met dementie die ik behandeld heb: direct contact van ziel tot ziel en deze mevrouw was de eerste.

Na een half uur kon ze ook haar arm weer zien en leek verbaasd te zijn dat die arm er nog was; zo ze was weer een beetje meer heel.

In de maanden erna heb ik haar iedere 3 weken behandeld en was haar lichaam weer één. Wat ik van deze eerste patiënt leerde was dat er bij dementie van alles verdwijnt, maar vooral zoveel overblijft.

Het ego verdwijnt, het geheugen verdwijnt gedeeltelijk, maar het lichaam blijft, intuïtie blijft, emoties blijven, het voelen blijft en vooral ook ; de ziel blijft.

Oude overtuigingen, patronen, oordelen verdwijnen en oude herinneringen en bijbehorende emoties komen naar boven en kunnen worden opgeruimd. Wat overblijft is diegene die je was toen je geboren werd.

Ook de dochter van deze mevrouw kon ik helpen, doordat ik voelde wat er in haar moeder gebeurde. Dit was voor haar heel helpend; ze kon uiteindelijk zien dat haar moeder, die haar hele leven zo hard had gewerkt, in deze laatste fase nog zo kon genieten. Dat ze de nare dingen in haar leven achter zich kon laten en kon Zijn.

Ik heb haar en haar moeder begeleid tot het einde. Enkele jaren geleden is ze overleden; in alle rust en vrede.

Ik heb afscheid genomen aan haar graf en haar bedankt voor wat ze me geleerd heeft. Ik heb dit meegenomen in de honderden behandelingen van mensen met dementie na haar.Maar zij was de allereerste…

Wil je meer informatie over wat Cranio kan doen bij dementie? Of wil je mijn blogs via de mail ontvangen? Laat het me weten: jannekeborghans@planet.nl