Heel bijzonder
2020 was niet raar, 2020 was gewoon héél bijzonder…. (vrij naar Juf Ank van de Luizenmoeder). Ik hoor zoveel mensen het woord “raar” zeggen dat ik het bij deze maar eens ombuig: bijzonder dus.
Want ondanks dat ik mijn praktijk 7 + 3 weken dicht had, draaide ik beter dan ooit!
Hoe dat kwam? Ik vond in de eerste lockdown een ondernemerscoach die me heel duidelijk maakte dat ik van mijn luie stoel af moest en één van haar lessen was, dat ik één ideale klant moest kiezen. Oké; dat was niet moeilijk. Een ideale klant is iemand waar je blij van wordt en waar je vol passie en liefde over kan vertellen. Waar je eigenlijk je hele praktijk mee wil vullen. En ja, dan kom ik dus uit bij mensen met dementie; beginfase, maar vooral ook de laatste fase.
En wat gebeurt er als je een keuze maakt en ergens voor gaat staan? Dan trekt dit ook heel veel andere mensen aan. Mensen die het mooi vinden dat ik met mensen met dementie werk, mensen die door mijn visie graag bij mij komen met hùn problemen, met hùn spanning en stress.
En uitgerekend in deze flow gingen de verpleeghuizen dicht. Geen toegang meer tot mijn geliefde doelgroep. En wat nu? Verleg je doelgroep. En waar zijn er héél veel mensen van? Mensen die heel veel last hebben van stress en spanning door Corona: doordat ze in de zorg werken, doordat ze ziek zijn (geweest), doordat ze thuis moeten werken, doordat ze niet meer aangeraakt worden, doordat ze zich zorgen maken over de toekomst…. En daar zijn heel veel mensen van.
En nu zit ik wéér in lockdown en probeer contact te houden met mijn patiënten, zoals ik dat ik de eerste lockdown ook deed. Maar nu weet ik wat ik kan doen en verwachten als ik weer open mag: al die mensen welkom heten in mijn praktijk die last hebben van stress en spanning en met die met meer rust en ontspanning aan 2021 willen beginnen. Een jaar dat niet normaal wordt, maar wel héél bijzonder!
Als ik het verzorgingshuis van mijn moeder uitloop, zie ik haar ineens lopen. Ze komt met haar man vanuit de gang waar de mensen met dementie wonen. Ik ken haar: ze woont bij mij in de buurt en we hebben het al vaker gehad over haar mantelzorgtaken en wat dit haar kost. Al vaker heb ik haar aangeboden dat ze bij mij op de bank even mag bijtanken: even een uur diep ontspannen en opladen, zodat ze er weer tegen kan. Het leek haar fantastisch, maar ze kwam nooit. Net als al die mantelzorgers die ik dit aanbod doe en wie ik tot in het diepste van mijn hart, even een uur rust en ontspanning gun. Even tijd helemaal alleen voor hen. Zodat ze het mantelzorgen kunnen blijven dragen. Maar er is altijd iets te doen in het mantelzorgen: een overleg of één van de vele zorgtaken. Kort samengevat: 24 uur per dag, 7 dagen in de week aanstaan. Altijd alert zijn; nooit je aandacht laten verslappen. Waar is hij? Wat doet hij? Wat heeft hij nodig? Alle acties al voor zijn voor ze gebeuren. Alle behoeften al voelen voordat ze ongemak bezorgen. Hierdoor is er geen ruimte voor rust en ontspanning; het komt niet eens bij ze op. Ja, als het klaar is, als de hele lijst afgevinkt is. Maar die lijst is nooit afgevinkt. En nu woont haar man niet meer thuis. Dat wat ze nooit gedacht had, is toch gebeurd: hij woont op een afdeling met andere mensen met dementie. En nog is het mantelzorgen niet voorbij: iedere dag gaat ze bij hem langs. Overleggen, helpen, zorgen… Mijn vraag blijft altijd voor alle mantelzorgers en ook voor haar: Wanneer is het tijd voor jou? Wanneer stort jij in? Wanneer kun jij er niet meer zijn voor hem omdat je helemaal leeggegeven bent? Dit is geen dreiging of doemscenario: dit is de harde werkelijkheid. En een hele grote waarschuwing: Zorg voor jezelf, cijfer jezelf niet weg! Want echt, je houd het niet heel lang meer vol. Kun je af en toe voor jezelf kiezen en gun je jezelf een oplaadmoment? Je bent meer dan van harte welkom in mijn praktijk.
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.
