Ondragelijk?
Een paar jaar geleden had ik een hele mooie flyer, vond ik zelf. Er stond onder andere op dat mijn behandeling Cranio heel goed hielp tegen dementie. Je voelt ‘m al: meerdere mensen vroegen me of Cranio dementie kon genezen. Ga dat maar eens uitleggen….
Wat ik ondertussen geleerd heb, is dat ik zeg dat ik mensen met dementie hèlp in hun proces. Dat ik hèlp en ondersteun in hun stress en onrust die deze ziekte met zich meebrengt. Want niets helpt tégen dementie tot op de dag vandaag.
Maar waar ik heel slecht tegen kan, is dat de algehele mening is dat dementie een “ondragelijk lijden” is waar niets mee te doen is.
Daar ben ik het dus niet mee eens. Ik heb in de afgelopen 11 jaar heel veel mensen met dementie ontmoet en “in mijn handen” gehad en zelden zag ik ondragelijk lijden.
Het ondragelijk lijden zit in de mensen er om heen; de familie, de partner, de kinderen….Zij zien hun dierbare veranderen, haar ego verliezen, verzachten of soms ook verharden. De persoon die ze was is weg en dat is vaak ondragelijk. Voor diegene met dementie is dat anders: door het loslaten van je ego en opruimen van oude, onverwerkte emoties kun je weer contact maken met wie je wezenlijk bent. En misschien is dat wel iemand die je héél lang niet geweest bent. Die de mensen om je heen helemaal niet kennen. Die je zelf niet eens meer kent. En in contact met die Zelf, is het niet ondragelijk, maar vaak ook thuiskomen. Als je als omstander, of ik als therapeut, contact kunt maken met die Zelf, zie je veel moois ontstaan: verbinding, zachtheid, genieten, Zijn.
Voor het zover is, is er een lange weg te gaan: eerst de stress van de diagnose, dan stapje voor stapje verder loslaten en in het begin is dat echt wel ondragelijk. Dat je voelt en weet dat je dingen vergeet, dat je de controle verliest; dat is heel stressvol. Pas later in het proces, wanneer je je controle over je hoofd kwijt bent, kun je gaan opruimen. En opruimen. En opruimen. En hierna kom je bij jezelf.
Gedurende deze weg kan ik begeleiden, ondersteunen, getuigen. Je de weg wijzen. En er is niets dat je niet kunt dragen; je mag het juist loslaten…
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!
Ik kom al enkele jaren bij hem: hij heeft Parkinson èn dementie. Ik ken hem als een snel overprikkelde man die niet meer kan vluchten voor alle herrie en mensen om hem heen en hierdoor af te toe wat overkookt. Dit doet hij in stilte; hij verstijft letterlijk, maar in zijn lichaam kookt hij over. Mijn behandeling doet hem altijd diep ontspannen: zijn lichaam laat spanning los en hij kan alle stress over al die prikkels loslaten. Maar ineens is het anders: de laatste keer dat ik bij hem was, was hij wel gestrest. Ik voelde al die spanning in zijn lijf. Maar…hij was niet overprikkeld en kookte ook niet over. Heel stilletjes en langzaam was hij de volgende fase van dementie ingegaan: hij trok zich terug binnenin zichzelf en sloot zich af voor al die prikkels. Ik moest goed zoeken in zijn ogen om hem te vinden en ook in zijn lichaam voelde ik hem slechts heel ver weg. Mijn “behandeldoel” veranderde zo: van diepe ontspanning en afvoer van overprikkeldheid, werd het diepe ontspanning en hem weer vinden. Hem laten voelen dat hij nog niet weg is, maar dat ik hem zie en voel. Heel langzaam werd hij wat alerter, keek me aan en was weer wat aanwezig. Zijn vrouw die er bij zat, zag het ook: daar is hij weer even. Hoe verdrietig ook: deze naar binnen gekeerde fase is weer een stap achteruit. Het zich terugtrekken van deze wereld en op weg naar een volgende wereld. Voor mij als Craniosacraal therapeute was het mooi om te voelen, dat ik ook hierin een rol heb en iets kan doen. Hem laten voelen dat hij nog gezien wordt: dat hij er nog is. En voor zijn vrouw fijn om weer in zijn ogen te kunnen kijken en hun liefde daar te voelen.
