Zuster kunt u me nog eens zegenen?
Ik kijk haar nog eens aan; bedoelt ze mij? Ja hoor, ze kijkt me aan en vraagt het nog eens.
Ik heb haar zojuist behandeld; mensen met dementie behandel ik meestal in hun stoel en leg dan mijn handen waar ik ze kwijt kan. Vaak is dat op hun rug en op hun buik. Maar soms voel ik dat hun hoofd heel strak staat en behandel ik het hoofd. Zo ook bij deze lieve oude dame bij wie ik haar hoofd heb behandeld en wat voor haar voelde als een zegening: Wat een mooi beroep heb ik toch.
Deze mevrouw heb ik meerdere jaren behandeld en bij haar zag ik altijd goed hoe mensen in een vergevorderd stadium van dementie schipperen tussen deze wereld en de wereld hierna.
Soms was ze erg hier: ze probeerde te lopen, at veel en was erg aanwezig. Andere keren was ze erg in zichzelf gekeerd en leek ze al een beetje op een andere plek; ze leek een beetje te vervagen…
Zo gauw ze dit zelf in de gaten had, kwam ze direct in actie: eten, lopen, praten, want wat was ze bang voor de dood!
In een gesprek met haar vertelde ze dat haar ouders in de hemel waren, maar op mijn vraag of zij daar dan ook ooit heen ging, zei ze vol overtuiging: “O nee, ik niet!”. Wat daar achter zat weet ik nog steeds niet, maar hoe groot moet haar angst geweest zijn om zo overtuigd te zijn dat je niet in de hemel komt.
Met ons hoofd lossen we onverwerkte emoties over herinneringen van vroeger niet op, maar met ons lijf kan dat wel. Dat is wat ik bij deze mevrouw zag, want ondanks dat zij niet meer wist waar deze angst over ging, kon ze het na verloop van tijd wel loslaten. Haar angst zat opgeslagen in haar lijf en door de ontspanning van Cranio kon het uiteindelijk losgelaten worden.
Dit is keer op keer voor mij wat dementie ook is: emoties die jarenlang, een leven lang, onder de pet zijn gehouden eindelijk kunnen doorvoelen en loslaten. Maar omdat de controle zo stevig is geweest, wordt het hoofd uitgeschakeld en neemt het lichaam het over. En met Cranio kun je dit proces ondersteunen.
Bij deze lieve mevrouw duurde het lang; de beweging heen en weer over de grens heeft ze lang volgehouden. Uiteindelijk heeft haar lichaam ingegrepen: ze viel, brak haar heup en eindelijk mocht en kon ze gaan.
Ik denk nog vaak aan haar en hoe ze bijna devoot tegen me zei: “kunt u me nog eens zegenen?” ik heb het met liefde nog eens gedaan.
Wil je meer informatie over Cranio bij dementie of specifiek weten of dit iets voor jouw moeder of vader met dementie is? Je kunt me mailen (jannekeborghans@planet.nl ) en bellen ( 06-18715763) en ik geef je graag meer informatie of kijk met je mee.
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!
