Bezoek

Ze zit heerlijk in de prachtige tuin van het huis waar ze woont. Ze geniet altijd van de mooie bomen en alles wat groeit en bloeit. Vandaag niet. Ze is onrustig en praat op een moppertoon.

Deze toon herken ik van de begintijd dat ik bij haar kwam. Ze was toen veel boos en je kon haar moeilijk benaderen. Na een paar Cranio behandelingen kon ze weer diep ontspannen en vooral genieten van alles om haar heen!


Maar nu voel ik dus weer spanning in haar lijf: haar darmen staan strak als ik mijn hand er op leg en ik voel de onrust.

Aan de langslopende verzorgende vraag ik, in een opwelling: “was de vrijwilligster hier vanochtend?”. Dit was inderdaad het geval. Nou wil ik hier niets akeligs over vrijwilligers schrijven. Sterker nog: ik waardeer en respecteer enorm wat zij allemaal doen in huiskamers van verpleeghuizen! Zonder hen draaiden al die afdelingen een stuk minder goed.


Maar helaas heb je er ook bij….. Het is een kunst om de mens met dementie te zien zoals zij (in dit geval) is: iemand van het moment. Iemand die nu kan genieten of iemand die nu iets uit het verleden verwerkt, iemand die nu verdrietig is of iemand die gewoon even bij zichzelf is. Niet de persoon die ze was: die is definitief weg, ze leeft vooral nog bij de mensen om haar heen, die haar van eerder kennen. Maar die persoon is ze niet meer, sterker nog; ze herkent niets in het beeld dat zo’n bezoeker of vrijwilliger van haar heeft! En dat geeft dus onrust. Ik voel het in alles bij deze lieve mevrouw. Het duurt lang voordat ze zich kan overgeven aan mijn handen en weer in een diepe ontspanning kan komen. 


Helaas streeft het bezoek van de vrijwilliger het doel dus voorbij: voor wie is dit gezellig? Niet voor haar; zij heeft de rest van de dag nodig om weer in haar rust te komen.

Jammer van de tijd van beiden. En ook een beetje van de mijne….

Noodzakelijk Opladen

4 november 2026
Als ik het verzorgingshuis van mijn moeder uitloop, zie ik haar ineens lopen. Ze komt met haar man vanuit de gang waar de mensen met dementie wonen. Ik ken haar: ze woont bij mij in de buurt en we hebben het al vaker gehad over haar mantelzorgtaken en wat dit haar kost. Al vaker heb ik haar aangeboden dat ze bij mij op de bank even mag bijtanken: even een uur diep ontspannen en opladen, zodat ze er weer tegen kan. Het leek haar fantastisch, maar ze kwam nooit. Net als al die mantelzorgers die ik dit aanbod doe en wie ik tot in het diepste van mijn hart, even een uur rust en ontspanning gun. Even tijd helemaal alleen voor hen. Zodat ze het mantelzorgen kunnen blijven dragen. Maar er is altijd iets te doen in het mantelzorgen: een overleg of één van de vele zorgtaken. Kort samengevat: 24 uur per dag, 7 dagen in de week aanstaan. Altijd alert zijn; nooit je aandacht laten verslappen. Waar is hij? Wat doet hij? Wat heeft hij nodig? Alle acties al voor zijn voor ze gebeuren. Alle behoeften al voelen voordat ze ongemak bezorgen. Hierdoor is er geen ruimte voor rust en ontspanning; het komt niet eens bij ze op. Ja, als het klaar is, als de hele lijst afgevinkt is. Maar die lijst is nooit afgevinkt. En nu woont haar man niet meer thuis. Dat wat ze nooit gedacht had, is toch gebeurd: hij woont op een afdeling met andere mensen met dementie. En nog is het mantelzorgen niet voorbij: iedere dag gaat ze bij hem langs. Overleggen, helpen, zorgen… Mijn vraag blijft altijd voor alle mantelzorgers en ook voor haar: Wanneer is het tijd voor jou? Wanneer stort jij in? Wanneer kun jij er niet meer zijn voor hem omdat je helemaal leeggegeven bent? Dit is geen dreiging of doemscenario: dit is de harde werkelijkheid. En een hele grote waarschuwing: Zorg voor jezelf, cijfer jezelf niet weg! Want echt, je houd het niet heel lang meer vol. Kun je af en toe voor jezelf kiezen en gun je jezelf een oplaadmoment? Je bent meer dan van harte welkom in mijn praktijk.

Jong

30 april 2026
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.