Bezoek

Ze zit heerlijk in de prachtige tuin van het huis waar ze woont. Ze geniet altijd van de mooie bomen en alles wat groeit en bloeit. Vandaag niet. Ze is onrustig en praat op een moppertoon.

Deze toon herken ik van de begintijd dat ik bij haar kwam. Ze was toen veel boos en je kon haar moeilijk benaderen. Na een paar Cranio behandelingen kon ze weer diep ontspannen en vooral genieten van alles om haar heen!


Maar nu voel ik dus weer spanning in haar lijf: haar darmen staan strak als ik mijn hand er op leg en ik voel de onrust.

Aan de langslopende verzorgende vraag ik, in een opwelling: “was de vrijwilligster hier vanochtend?”. Dit was inderdaad het geval. Nou wil ik hier niets akeligs over vrijwilligers schrijven. Sterker nog: ik waardeer en respecteer enorm wat zij allemaal doen in huiskamers van verpleeghuizen! Zonder hen draaiden al die afdelingen een stuk minder goed.


Maar helaas heb je er ook bij….. Het is een kunst om de mens met dementie te zien zoals zij (in dit geval) is: iemand van het moment. Iemand die nu kan genieten of iemand die nu iets uit het verleden verwerkt, iemand die nu verdrietig is of iemand die gewoon even bij zichzelf is. Niet de persoon die ze was: die is definitief weg, ze leeft vooral nog bij de mensen om haar heen, die haar van eerder kennen. Maar die persoon is ze niet meer, sterker nog; ze herkent niets in het beeld dat zo’n bezoeker of vrijwilliger van haar heeft! En dat geeft dus onrust. Ik voel het in alles bij deze lieve mevrouw. Het duurt lang voordat ze zich kan overgeven aan mijn handen en weer in een diepe ontspanning kan komen. 


Helaas streeft het bezoek van de vrijwilliger het doel dus voorbij: voor wie is dit gezellig? Niet voor haar; zij heeft de rest van de dag nodig om weer in haar rust te komen.

Jammer van de tijd van beiden. En ook een beetje van de mijne….

resetten

12 februari 2026
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!

Naar binnen

16 oktober 2025
Ik kom al enkele jaren bij hem: hij heeft Parkinson èn dementie. Ik ken hem als een snel overprikkelde man die niet meer kan vluchten voor alle herrie en mensen om hem heen en hierdoor af te toe wat overkookt. Dit doet hij in stilte; hij verstijft letterlijk, maar in zijn lichaam kookt hij over. Mijn behandeling doet hem altijd diep ontspannen: zijn lichaam laat spanning los en hij kan alle stress over al die prikkels loslaten. Maar ineens is het anders: de laatste keer dat ik bij hem was, was hij wel gestrest. Ik voelde al die spanning in zijn lijf. Maar…hij was niet overprikkeld en kookte ook niet over. Heel stilletjes en langzaam was hij de volgende fase van dementie ingegaan: hij trok zich terug binnenin zichzelf en sloot zich af voor al die prikkels. Ik moest goed zoeken in zijn ogen om hem te vinden en ook in zijn lichaam voelde ik hem slechts heel ver weg. Mijn “behandeldoel” veranderde zo: van diepe ontspanning en afvoer van overprikkeldheid, werd het diepe ontspanning en hem weer vinden. Hem laten voelen dat hij nog niet weg is, maar dat ik hem zie en voel. Heel langzaam werd hij wat alerter, keek me aan en was weer wat aanwezig. Zijn vrouw die er bij zat, zag het ook: daar is hij weer even. Hoe verdrietig ook: deze naar binnen gekeerde fase is weer een stap achteruit. Het zich terugtrekken van deze wereld en op weg naar een volgende wereld. Voor mij als Craniosacraal therapeute was het mooi om te voelen, dat ik ook hierin een rol heb en iets kan doen. Hem laten voelen dat hij nog gezien wordt: dat hij er nog is. En voor zijn vrouw fijn om weer in zijn ogen te kunnen kijken en hun liefde daar te voelen.