Bezoek

Ze zit heerlijk in de prachtige tuin van het huis waar ze woont. Ze geniet altijd van de mooie bomen en alles wat groeit en bloeit. Vandaag niet. Ze is onrustig en praat op een moppertoon.

Deze toon herken ik van de begintijd dat ik bij haar kwam. Ze was toen veel boos en je kon haar moeilijk benaderen. Na een paar Cranio behandelingen kon ze weer diep ontspannen en vooral genieten van alles om haar heen!


Maar nu voel ik dus weer spanning in haar lijf: haar darmen staan strak als ik mijn hand er op leg en ik voel de onrust.

Aan de langslopende verzorgende vraag ik, in een opwelling: “was de vrijwilligster hier vanochtend?”. Dit was inderdaad het geval. Nou wil ik hier niets akeligs over vrijwilligers schrijven. Sterker nog: ik waardeer en respecteer enorm wat zij allemaal doen in huiskamers van verpleeghuizen! Zonder hen draaiden al die afdelingen een stuk minder goed.


Maar helaas heb je er ook bij….. Het is een kunst om de mens met dementie te zien zoals zij (in dit geval) is: iemand van het moment. Iemand die nu kan genieten of iemand die nu iets uit het verleden verwerkt, iemand die nu verdrietig is of iemand die gewoon even bij zichzelf is. Niet de persoon die ze was: die is definitief weg, ze leeft vooral nog bij de mensen om haar heen, die haar van eerder kennen. Maar die persoon is ze niet meer, sterker nog; ze herkent niets in het beeld dat zo’n bezoeker of vrijwilliger van haar heeft! En dat geeft dus onrust. Ik voel het in alles bij deze lieve mevrouw. Het duurt lang voordat ze zich kan overgeven aan mijn handen en weer in een diepe ontspanning kan komen. 


Helaas streeft het bezoek van de vrijwilliger het doel dus voorbij: voor wie is dit gezellig? Niet voor haar; zij heeft de rest van de dag nodig om weer in haar rust te komen.

Jammer van de tijd van beiden. En ook een beetje van de mijne….

Jong

30 april 2026
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.

resetten

12 februari 2026
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!