Deel van een geheel
Een paar dagen geleden werd ik wakker met het bericht op de radio, dat er 9 miljoen euro uitgetrokken werd voor onderzoek naar Alzheimer.
Reden voor een juichstemming, ware het niet dat er bij gezegd werd, dat ze onderzoek gingen doen naar de oorzaak van dementie.
En daar raak je me een beetje kwijt: er is al heel veel onderzoek gedaan naar de oorzaak van dementie, maar er is niet één oorzaak voor dementie! Was het maar zo makkelijk: gewoon één bacterie of één virus dat je kunt aanwijzen en aanpakken en klaar is Kees!
Nee ,Kees is nog lang niet klaar. Onlangs las ik dat er vanuit wetenschappelijke onderzoeken al 70 (!) oorzaken voor dementie zijn! 70!
Oorzaken van dementie hebben ook een overlap met oorzaken van ouderdom, van hart-, en vaatziekten, van chronische stress…. Dus wil je dementie voorkomen of inperken dan moet je aan de slag met al deze facetten van gezondheid: goede voeding, meer bewegen, meer ontspanning en dan heb je nog steeds geen garantie, maar ben je wel op de goede weg.
En dan nog iets, als ik toch bezig ben, dementie is geen ziekte, maar een syndroom van symptomen waar dit zich bij iedereen met de diagnose Dementie anders uit.
Natuurlijk, een beetje houvast is fijn. De indeling van verschillende soorten dementie geeft duidelijkheid en structuur in wat je kunt doen, wat je kunt verwachten en waar de nadruk op ligt.
Maar uiteindelijk gaat het over de mens met dementie, zoals je ook de mens met pijn in zijn knie hebt of de mens met darmklachten: een geheel!
Met Cranio kijk ik altijd naar de mens als geheel: hoofd, hart en ziel. En daar kunnen we helpen; niet alleen bij het deel wat niet meer functioneert bij dementie, maar vooral bij die delen die nog wel functioneren bij dementie!
En ik hoop dat er nog heel veel geld uitgetrokken wordt voor onderzoek naar dementie, maar dan graag in het hele brede veld.
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!
Ik kom al enkele jaren bij hem: hij heeft Parkinson èn dementie. Ik ken hem als een snel overprikkelde man die niet meer kan vluchten voor alle herrie en mensen om hem heen en hierdoor af te toe wat overkookt. Dit doet hij in stilte; hij verstijft letterlijk, maar in zijn lichaam kookt hij over. Mijn behandeling doet hem altijd diep ontspannen: zijn lichaam laat spanning los en hij kan alle stress over al die prikkels loslaten. Maar ineens is het anders: de laatste keer dat ik bij hem was, was hij wel gestrest. Ik voelde al die spanning in zijn lijf. Maar…hij was niet overprikkeld en kookte ook niet over. Heel stilletjes en langzaam was hij de volgende fase van dementie ingegaan: hij trok zich terug binnenin zichzelf en sloot zich af voor al die prikkels. Ik moest goed zoeken in zijn ogen om hem te vinden en ook in zijn lichaam voelde ik hem slechts heel ver weg. Mijn “behandeldoel” veranderde zo: van diepe ontspanning en afvoer van overprikkeldheid, werd het diepe ontspanning en hem weer vinden. Hem laten voelen dat hij nog niet weg is, maar dat ik hem zie en voel. Heel langzaam werd hij wat alerter, keek me aan en was weer wat aanwezig. Zijn vrouw die er bij zat, zag het ook: daar is hij weer even. Hoe verdrietig ook: deze naar binnen gekeerde fase is weer een stap achteruit. Het zich terugtrekken van deze wereld en op weg naar een volgende wereld. Voor mij als Craniosacraal therapeute was het mooi om te voelen, dat ik ook hierin een rol heb en iets kan doen. Hem laten voelen dat hij nog gezien wordt: dat hij er nog is. En voor zijn vrouw fijn om weer in zijn ogen te kunnen kijken en hun liefde daar te voelen.
