Eenzaam

Ze zit voor het raam in haar schommelstoel; oud en eenzaam.

Een beeld dat je veel ziet bij ouderen in onze maatschappij. Je wordt oud en soms zelfs oer-oud en mensen om je heen vallen weg. Wat er overblijft ben jij. Met je verhalen, met je verdriet en met je eenzaamheid.


Wat we ons niet altijd realiseren is dat mensen met dementie ook eenzaam kunnen zijn. Want hoe ver gevorderd in hun proces ook; het verlies van dierbaren blijft hangen.

Of het een echtgenoot is of een zus, mensen waar ze veel van gehouden hebben en waar ze diep mee verbonden zijn geweest, blijven altijd bij hen. En verlies van deze mensen zit heel diep in hun lichaam.


Dit voel ik ook bij deze lieve mevrouw in haar schommelstoel:

Eerst verloor ze haar man, haar maatje. Voor hem was ze uit een ander land gekomen en nu was hij weg. En hoewel ze vindt dat het zo beter is, dat hij nooit alleen achter had kunnen blijven, is ze iedere dag verdrietig.

Nog niet zo lang geleden overleed haar oudste en beste vriendin. Zij kwam heel vaak langs in het huis waar ze nu woont en deed dan haar haren, nam haar mee naar buiten en sprak met haar over vroeger.


En nu zijn deze 2 dierbare mensen er niet meer. Alleen gelaten in haar schommelstoel wil zij er ook niet meer zijn: waarom nog? Haar kinderen zijn volwassen en haar zus woont veel te ver weg.

Uit het raam springen levert haar hooguit een gebroken been op en in de Waal springen is te ver weg. Zo reëel is haar wens.

Dus blijft ze maar en één keer in de paar weken kom ik bij haar en mag ze bij mij praten over haar gevoel en in de tussentijd ontspan ik haar lichaam.

Het is heel fijn voor haar om deze echte gevoelens uit te mogen spreken zonder oordeel van mij en met mijn onvoorwaardelijke aandacht.

“Wat ben je een fijne zeurpaal”, zegt ze als ik weer ga. Ik vind het een prachtig compliment.

Noodzakelijk Opladen

4 november 2026
Als ik het verzorgingshuis van mijn moeder uitloop, zie ik haar ineens lopen. Ze komt met haar man vanuit de gang waar de mensen met dementie wonen. Ik ken haar: ze woont bij mij in de buurt en we hebben het al vaker gehad over haar mantelzorgtaken en wat dit haar kost. Al vaker heb ik haar aangeboden dat ze bij mij op de bank even mag bijtanken: even een uur diep ontspannen en opladen, zodat ze er weer tegen kan. Het leek haar fantastisch, maar ze kwam nooit. Net als al die mantelzorgers die ik dit aanbod doe en wie ik tot in het diepste van mijn hart, even een uur rust en ontspanning gun. Even tijd helemaal alleen voor hen. Zodat ze het mantelzorgen kunnen blijven dragen. Maar er is altijd iets te doen in het mantelzorgen: een overleg of één van de vele zorgtaken. Kort samengevat: 24 uur per dag, 7 dagen in de week aanstaan. Altijd alert zijn; nooit je aandacht laten verslappen. Waar is hij? Wat doet hij? Wat heeft hij nodig? Alle acties al voor zijn voor ze gebeuren. Alle behoeften al voelen voordat ze ongemak bezorgen. Hierdoor is er geen ruimte voor rust en ontspanning; het komt niet eens bij ze op. Ja, als het klaar is, als de hele lijst afgevinkt is. Maar die lijst is nooit afgevinkt. En nu woont haar man niet meer thuis. Dat wat ze nooit gedacht had, is toch gebeurd: hij woont op een afdeling met andere mensen met dementie. En nog is het mantelzorgen niet voorbij: iedere dag gaat ze bij hem langs. Overleggen, helpen, zorgen… Mijn vraag blijft altijd voor alle mantelzorgers en ook voor haar: Wanneer is het tijd voor jou? Wanneer stort jij in? Wanneer kun jij er niet meer zijn voor hem omdat je helemaal leeggegeven bent? Dit is geen dreiging of doemscenario: dit is de harde werkelijkheid. En een hele grote waarschuwing: Zorg voor jezelf, cijfer jezelf niet weg! Want echt, je houd het niet heel lang meer vol. Kun je af en toe voor jezelf kiezen en gun je jezelf een oplaadmoment? Je bent meer dan van harte welkom in mijn praktijk.

Jong

30 april 2026
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.