Groepsbehandeling...
Wat me soms gebeurt als ik iemand met dementie behandel, is dat er een ander komt meeliften.
Ik neem degene die ik behandel, als het lukt, mee naar een rustig hoekje, zodat ze wat beter kunnen ontspannen. En zo soms komt er dan een andere bewoner langs; even staan ze dan stil achter mij of naast ons; alsof ze even komen tanken. Even tot rust komen in onze energie van ontspanning.
Maar die ene keer was het wel heel bijzonder…
Die keer lukte het niet om mevrouw naar een rustig plekje te krijgen, omdat ze gingen eten. En omdat ik gewoon dáár werk waar het kan, ging ik naast haar zitten aan tafel.
En terwijl zij haar boterham at, kwam haar lichaam tot rust, zakte ze wat onderuit in haar stoel en ontspande ze.
Toen dit gebeurde voelde ik ineens dat de buurvrouw ook wat onderuit zakte en diep in-, en uitademde. Zij ook?
Ik keek naar de overkant van de tafel en de dame die daar zat, keek me recht aan; ik zag haar verdriet en haar onrust, maar na wat woorden werd ze stil en leek wat te ontspannen.
Zo overzag ik de hele eettafel en eigenlijk was iedereen op haar of zijn manier tot rust gekomen. Er werd gegeten, gefrummeld, gemummeld, maar er was een soort bubbel van rust.
Na een poosje kwam er een verzorgster binnen en vroeg zich heel verbaasd af: “wat is hier aan de hand?”. “Nou ja, zei ik; groepsbehandeling!”.
Hierna heb ik vaker gemerkt, dat als er één iemand in de kamer tot rust komt in mijn behandeling, andere bewoners ook wat ontspannen.
Dit is, mijns inziens, een mooi bij-effect van Cranio ter plekke: wat werkt voor één persoon, werkt soms voor een hele groep.
Ik behandel tegenwoordig vaker aan tafel, op een stoel in de huiskamer, op een bankje in de gang; daar waar het kan. Het mooie is: het kan! Deze mensen voelen direct mijn uitnodiging tot ontspanning en grijpen die dan. Wat is het toch een prachtige doelgroep met heel veel mooie mensen om mee te werken.
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!
