Inbreker
Als Cranio therapeute, die werkt met mensen met dementie kom ik in meerdere verpleeginstellingen en heb veel contact met familie en verzorgenden.
Nu is Cranio bij dementie nog lang niet bij iedereen bekend en kom ik geregeld het “onbekend is onbemind” tegen.
Zonder dat ik me dan wil verdedigen over het nut en de werking van Cranio, ben ik ook altijd benieuwd wat er achter deze weerstand zit. Wat is de zorg of de onrust die familie of verzorging heeft over mijn behandeling en de uitwerking?
Ik vind het altijd belangrijk om in gesprek te gaan en te blijven: ik leg eerst altijd kort uit wat Cranio is, maar vooral wat mijn insteek is en wat ik ervaar bij mensen met dementie.
Waar het namelijk eigenlijk over gaat is, het voelen van verdriet of angst of boosheid bij de mens met dementie, daar contact mee maken en een liefdevolle, helpende hand naar uitsteken. Degene houdt altijd de regie, kan altijd kiezen om de helpende hand aan te nemen of deze te weigeren. Dit is bij alle mensen zo en zeker ook bij mensen met dementie: je hebt altijd een keuze!
En ik zeg heel vaak; “ik heb geen haaknaald; wat er niet uit wilt, kan ik er niet uithalen’ , maar eigenlijk is het meer. Ik heb nooit, in geen enkele Cranio behandeling, de regie. Je bent en blijft altijd de baas over je eigen lijf en je eigen ziel, ik help en ondersteun alleen in het voelen hoe het daar is en het verwerken van emoties, maar alleen als je mijn hulp wilt en nodig hebt.
Ik ben geen inbreker die stiekem je lijf en je wezen inloopt en daar dingen overhoop haalt. Nee, ik bel netjes aan het vraag of je mijn hulp nodig hebt, omdat ik je pijn, je verdriet en je angst zie en voel. En weigeren mag altijd; je leven is van jou!
En als Cranio bij dementie gezien wordt als een helpende hand van iemand die voelt hoe het van binnen is, daar in ondersteunt en troost: zou het niet een mooie aanvulling zijn aan veel dingen die leven met dementie een beetje dragelijker maakt?
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!
