Inbreker
Als Cranio therapeute, die werkt met mensen met dementie kom ik in meerdere verpleeginstellingen en heb veel contact met familie en verzorgenden.
Nu is Cranio bij dementie nog lang niet bij iedereen bekend en kom ik geregeld het “onbekend is onbemind” tegen.
Zonder dat ik me dan wil verdedigen over het nut en de werking van Cranio, ben ik ook altijd benieuwd wat er achter deze weerstand zit. Wat is de zorg of de onrust die familie of verzorging heeft over mijn behandeling en de uitwerking?
Ik vind het altijd belangrijk om in gesprek te gaan en te blijven: ik leg eerst altijd kort uit wat Cranio is, maar vooral wat mijn insteek is en wat ik ervaar bij mensen met dementie.
Waar het namelijk eigenlijk over gaat is, het voelen van verdriet of angst of boosheid bij de mens met dementie, daar contact mee maken en een liefdevolle, helpende hand naar uitsteken. Degene houdt altijd de regie, kan altijd kiezen om de helpende hand aan te nemen of deze te weigeren. Dit is bij alle mensen zo en zeker ook bij mensen met dementie: je hebt altijd een keuze!
En ik zeg heel vaak; “ik heb geen haaknaald; wat er niet uit wilt, kan ik er niet uithalen’ , maar eigenlijk is het meer. Ik heb nooit, in geen enkele Cranio behandeling, de regie. Je bent en blijft altijd de baas over je eigen lijf en je eigen ziel, ik help en ondersteun alleen in het voelen hoe het daar is en het verwerken van emoties, maar alleen als je mijn hulp wilt en nodig hebt.
Ik ben geen inbreker die stiekem je lijf en je wezen inloopt en daar dingen overhoop haalt. Nee, ik bel netjes aan het vraag of je mijn hulp nodig hebt, omdat ik je pijn, je verdriet en je angst zie en voel. En weigeren mag altijd; je leven is van jou!
En als Cranio bij dementie gezien wordt als een helpende hand van iemand die voelt hoe het van binnen is, daar in ondersteunt en troost: zou het niet een mooie aanvulling zijn aan veel dingen die leven met dementie een beetje dragelijker maakt?
Als ik het verzorgingshuis van mijn moeder uitloop, zie ik haar ineens lopen. Ze komt met haar man vanuit de gang waar de mensen met dementie wonen. Ik ken haar: ze woont bij mij in de buurt en we hebben het al vaker gehad over haar mantelzorgtaken en wat dit haar kost. Al vaker heb ik haar aangeboden dat ze bij mij op de bank even mag bijtanken: even een uur diep ontspannen en opladen, zodat ze er weer tegen kan. Het leek haar fantastisch, maar ze kwam nooit. Net als al die mantelzorgers die ik dit aanbod doe en wie ik tot in het diepste van mijn hart, even een uur rust en ontspanning gun. Even tijd helemaal alleen voor hen. Zodat ze het mantelzorgen kunnen blijven dragen. Maar er is altijd iets te doen in het mantelzorgen: een overleg of één van de vele zorgtaken. Kort samengevat: 24 uur per dag, 7 dagen in de week aanstaan. Altijd alert zijn; nooit je aandacht laten verslappen. Waar is hij? Wat doet hij? Wat heeft hij nodig? Alle acties al voor zijn voor ze gebeuren. Alle behoeften al voelen voordat ze ongemak bezorgen. Hierdoor is er geen ruimte voor rust en ontspanning; het komt niet eens bij ze op. Ja, als het klaar is, als de hele lijst afgevinkt is. Maar die lijst is nooit afgevinkt. En nu woont haar man niet meer thuis. Dat wat ze nooit gedacht had, is toch gebeurd: hij woont op een afdeling met andere mensen met dementie. En nog is het mantelzorgen niet voorbij: iedere dag gaat ze bij hem langs. Overleggen, helpen, zorgen… Mijn vraag blijft altijd voor alle mantelzorgers en ook voor haar: Wanneer is het tijd voor jou? Wanneer stort jij in? Wanneer kun jij er niet meer zijn voor hem omdat je helemaal leeggegeven bent? Dit is geen dreiging of doemscenario: dit is de harde werkelijkheid. En een hele grote waarschuwing: Zorg voor jezelf, cijfer jezelf niet weg! Want echt, je houd het niet heel lang meer vol. Kun je af en toe voor jezelf kiezen en gun je jezelf een oplaadmoment? Je bent meer dan van harte welkom in mijn praktijk.
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.
