Muziekdouche

Geregeld krijg ik het bericht, dat een van mijn dierbare mensen met dementie is overleden.

Eigenlijk is dat altijd voor mij een verwacht en ook wel goed bericht. Immers: het koffertje van het leven is leeg, het leed is geleden en je kunt eindelijk over.


De lieve mevrouw die enkele dagen geleden is overleden was een hele bijzondere: ze had een gruwelijk verleden van Jappenkamp via verkeerde relaties met verkeerde keuzes en door dit alles was ze een emotioneel niet-aanwezige moeder.

Haar dochter gunde haar jaren geleden mijn behandeling om haar trauma’s te verwerken en opgeslagen emoties in haar lijf op te ruimen. Vol goede moed ging ik er heen: hier was werk te verrichten!


Ik trof een lieve oude dame liggend op haar bank aan. “wat komt u doen? Ik ken u niet”. Dit was de zin waarmee ze die keer en alle keren in de volgende 4 jaar begon. Lekker duidelijk. Ik vertelde haar wat ik kwam doen en hier was ze dan altijd even sceptisch over, maar dan begon ik over haar grote liefde; klassieke muziek. Dan was alles goed, viel alles op zijn plek en was ik ook meer dan oké!

Wat er gebeurde was niet wat ik verwachtte. Er kwamen geen emoties, er kwamen weinig verhalen, ze liet me niet helemaal toe in haar diepste Zelf. Nee, ze bleef er buiten en genoot en genoot en genoot van de muziek om haar heen!

Muziek bewoog zich hele dagen door haar lichaam en heelde haar daar. Ik kon het voelen. Eigenlijk was dat mijn enige taak: getuige zijn van haar heling.


De laatste keer dat ik er was speelde er iemand op haar kamer op haar piano en voor het laatst voelde ik hoe deze klanken als een douche door haar lichaam gingen en haar daar heel maakte.

Ik voelde ook dat ze bijna klaar was en dan mocht gaan.

Een verrassing was het dus niet toen ik het bericht kreeg: ze was geheeld door haar geliefde muziek en was over de grens gedanst…

Noodzakelijk Opladen

4 november 2026
Als ik het verzorgingshuis van mijn moeder uitloop, zie ik haar ineens lopen. Ze komt met haar man vanuit de gang waar de mensen met dementie wonen. Ik ken haar: ze woont bij mij in de buurt en we hebben het al vaker gehad over haar mantelzorgtaken en wat dit haar kost. Al vaker heb ik haar aangeboden dat ze bij mij op de bank even mag bijtanken: even een uur diep ontspannen en opladen, zodat ze er weer tegen kan. Het leek haar fantastisch, maar ze kwam nooit. Net als al die mantelzorgers die ik dit aanbod doe en wie ik tot in het diepste van mijn hart, even een uur rust en ontspanning gun. Even tijd helemaal alleen voor hen. Zodat ze het mantelzorgen kunnen blijven dragen. Maar er is altijd iets te doen in het mantelzorgen: een overleg of één van de vele zorgtaken. Kort samengevat: 24 uur per dag, 7 dagen in de week aanstaan. Altijd alert zijn; nooit je aandacht laten verslappen. Waar is hij? Wat doet hij? Wat heeft hij nodig? Alle acties al voor zijn voor ze gebeuren. Alle behoeften al voelen voordat ze ongemak bezorgen. Hierdoor is er geen ruimte voor rust en ontspanning; het komt niet eens bij ze op. Ja, als het klaar is, als de hele lijst afgevinkt is. Maar die lijst is nooit afgevinkt. En nu woont haar man niet meer thuis. Dat wat ze nooit gedacht had, is toch gebeurd: hij woont op een afdeling met andere mensen met dementie. En nog is het mantelzorgen niet voorbij: iedere dag gaat ze bij hem langs. Overleggen, helpen, zorgen… Mijn vraag blijft altijd voor alle mantelzorgers en ook voor haar: Wanneer is het tijd voor jou? Wanneer stort jij in? Wanneer kun jij er niet meer zijn voor hem omdat je helemaal leeggegeven bent? Dit is geen dreiging of doemscenario: dit is de harde werkelijkheid. En een hele grote waarschuwing: Zorg voor jezelf, cijfer jezelf niet weg! Want echt, je houd het niet heel lang meer vol. Kun je af en toe voor jezelf kiezen en gun je jezelf een oplaadmoment? Je bent meer dan van harte welkom in mijn praktijk.

Jong

30 april 2026
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.