Stuurloos bootje


“Ze woont hier nu een jaar en ze huilt dat hele jaar al!”. De verzorgende brengt me naar haar kamer en de moed zakt een beetje in mijn schoenen; een jaar lang huilen…!

Ik loop naar binnen en zie haar staan bij de badkamer met haar broek op haar knieën en blinde paniek in haar ogen. 

Ze zoekt en ze jammert. Nee, dit is geen huilen, maar jammeren. Haar ogen zoeken naar vastigheid, naar veiligheid, een anker, maar ze vindt het niet.


Het is altijd een beetje de kip of het ei: raakt iemand heel erg in de stress omdat er geen veiligheid is of levert het zoeken naar veiligheid zoveel stress op?

Eigenlijk maakt het niet uit: het stress systeem van deze lieve mevrouw staat ver in het rood. Het is vechten, vluchten èn freezen in één. 

Aan mij de schone taak om te kijken of ik dit stress systeem weer enigszins op de rit kan krijgen. Het menselijk lichaam heeft een enorm zelf herstellend vermogen, het verwonderd me steeds weer. En ook het zenuwstelsel, het stress systeem, heeft deze mogelijkheid om zichzelf te reguleren. Maar soms vliegt het uit de bocht, zoals bij deze mevrouw.


Wat ik dan doe? Veiligheid, veiligheid, veiligheid…Ik ga naast haar zitten en leg een hand op haar rug en een op haar buik en het enige wat ik haar laat voelen is: “het is oké, je bent niet alleen, ik zie je en ik voel hoe het met je is. Je bent veilig”.

Het lukt maar héél even, deze eerste keer; soms zakt ze een paar tellen in een beetje ontspanning en jammert even niet. Ik hoop met heel mijn hart dat haar lichaam weer weet hoe het moet: zelfregulatie. Dan kan er weer wat rust komen en kan ze hopelijk af en toe wat genieten en ook háár koffertje van het leven opruimen. 

Jong

30 april 2026
Jong Dementie… een nieuw woord, een jóng woord. Mijn aandacht blijft steeds maar hangen op het woordje Jong. Helaas komt het steeds vaker voor, maar is er zo weinig over bekend. Ja, Alzheimer kent iedereen en gelukkig zijn er steeds meer organisaties, programma’s en gemeenten die hier aandacht aan schenken en het onder de aandacht brengen. Jong dementie is een andere “tak van sport”; het is niet gewoon Dementie, maar dan op een jongere leeftijd! Het komt steeds vaker op mijn pad en echt; het beeld is heel anders. Allereerst en vooral de leeftijd: iemand is nog aan het werk en daar loopt hij* vast. Hij heeft een partner die nog aan het werk is en wiens leven opeens ophoudt. Hij heeft nog jonge kinderen die hun leven aan het opbouwen zijn en helemaal niet weten hoe om te gaan met deze ziekte. Degene met dementie verandert: de persoon die hij was wordt langzaam iemand anders, maar wel in een vaak fit lichaam. En hoe maak je en blijf je in contact met deze dierbare persoon? Ik wil een lans breken voor deze gezinnen. Hoe kunnen wij als gemeenschap om iemand met jong dementie blijven staan? Wat is er ècht nodig voor de mens met dementie en zijn mantelzorgers? Ik heb de oplossing niet, maar ondersteun in mijn praktijk vooral de mantelzorgers. Om allereerst hun stress systeem te reguleren, want ze staan altijd aan. In het zorgen, maar zeker ook in hun rouw proces. Daarnaast geef ik hun veel handvaten over hoe ze contact kunnen blijven houden en steeds weer opnieuw kunnen maken met degene met dementie. Om de persoon te blijven zien, ook al is degene niet meer dezelfde. De verbinding blijft, de liefde blijft, maar dan anders. *waar Hij staat kan ook Zij gelezen worden.

resetten

12 februari 2026
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!