Troostend


Mijn eerste cursus Cranio in de wereld van Dementie was vooral een verrassing voor mezelf.

In de afgelopen 12 jaar heb ik veel ervaring opgedaan met het behandelen van mensen met dementie en heb ik me ook veel verdiept in deze wereld.

Ik was verrast hoeveel ik te vertellen had en hoe heerlijk ik het vond om al deze kennis en vaardigheden te delen met collega’s.


Onder die collega’s waren ook dochters. Van moeders. Met dementie.

Nu heb ik ook een heel warm hart voor deze mantelzorgende kinderen en merkte, dat ik ook hen veel te vertellen had.

Niet alleen over de theorie: welke soorten dementie? Welke stadia van dementie? Hoeveel stress er komt kijken bij dementie. Maar ook wat mensen met dementie eigenlijk doen: al hun nare bagage opruimen, hun koffertje van het leven leegmaken.

Dit doen ze in alle fases van dementie en op hun eigen manier. Vaak niet meer als de persoon die ze voor de dementie waren, maar juist Anders. Ze trekken zich terug in zichzelf en daar ruimen ze op. Als Cranio therapeut help en begeleid ik ze daarbij. Maar ook als dochter is het fijn om te weten wat je moeder doet en dat dit proces echt nuttig is.


Eén dochter in de cursus vond dit heel troostend: ze had altijd naar haar moeder met dementie gekeken als ondragelijk lijden. Haar moeder was altijd actief, vrolijk, sociaal geweest en nu zat ze daar maar. Door te beseffen dat haar moeder in haar dementie iets te doen heeft en dat zij als dochter daarbij ook een rol kan spelen gaf haar een nieuw inzicht en ook troost.

Dus met het helpen en begeleiden van een moeder met dementie, help ik ook de dochter met het begrijpen van haar moeder. Waardoor ze wellicht ook mooie momenten met haar “andere moeder” kan hebben.

Deze dochter was in ieder geval dankbaar en nam alle kennis van de cursus mee naar huis: als therapeut èn als dochter.

resetten

12 februari 2026
Ik hoorde laatst van iemand die in zorg werkt, dat er meerdere trainingen, lezingen en workshops voor Mantelzorgers worden aangeboden. Iets wat ik niet wist en eigenlijk ook nooit hoor van Mantelzorgers. Waarschijnlijk omdat ze hiervoor geen ruimte hebben en doen wat ze doen: mantel zorgen. En mantel zorgen doen ze; 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Met liefde stappen ze in het proces van hun dierbare met dementie, maar wat met liefde begint krijgt zijn vervolg in uitputting en overbelasting. De liefde kan nog wel eens onder gesneeuwd raken. Ik zie altijd een hamster in een tredmolen voor me; je stapt er nietsvermoedend in: je helpt je moeder met dit en dan met dat en voor je het weet ben je eerste conctactpersoon en vind je jezelf terug in een MDO (multidiscipinair overleg) in een verpleeghuis! Hoe ben je hier terecht gekomen. De grootste overtuiging van deze lieve mantelzorger is dat je door moet. Dat je er niet uit kan. Dat er geen tijd is voor jou, voor ontspanning of ruimte. Dat eerst je moeder het goed moet hebben en als alles geregeld is, kom jij wel aan de beurt. Maar weet je wanneer jouw moeder het goed heeft en wat het allerbelangrijkst is voor haar: dat JIJ overeind blijft! Ik zie af en toe mantelzorgers op mijn behandelbank die met veel schuldgevoel, maar ook te moe om hieraan toe te geven, toch een afspraak met mij maken. “Ik gun het mezelf te weinig”, zeggen ze dan. Maar na een uur liggen en heel diep ontspannen, lopen ze de deur uit met een gerustgesteld stress systeem. Als ons stress systeem heel erg aanstaat, doet ons relativeervermogen en ons logisch denken het niet meer. Je kan alleen nog maar denken: “ik moet door!”. En daar gaat het mis; je kan alleen maar door als je zelf af en toe kan afschakelen van deze rat race! Dus: stap over je schuldgevoel en moeheid heen en gun jezelf een reset. Een uur liggen, loslaten en opladen. Om de rest van je taak weer te kunnen dragen. Je helpt jezelf er mee en zeker ook je moeder!!

Naar binnen

16 oktober 2025
Ik kom al enkele jaren bij hem: hij heeft Parkinson èn dementie. Ik ken hem als een snel overprikkelde man die niet meer kan vluchten voor alle herrie en mensen om hem heen en hierdoor af te toe wat overkookt. Dit doet hij in stilte; hij verstijft letterlijk, maar in zijn lichaam kookt hij over. Mijn behandeling doet hem altijd diep ontspannen: zijn lichaam laat spanning los en hij kan alle stress over al die prikkels loslaten. Maar ineens is het anders: de laatste keer dat ik bij hem was, was hij wel gestrest. Ik voelde al die spanning in zijn lijf. Maar…hij was niet overprikkeld en kookte ook niet over. Heel stilletjes en langzaam was hij de volgende fase van dementie ingegaan: hij trok zich terug binnenin zichzelf en sloot zich af voor al die prikkels. Ik moest goed zoeken in zijn ogen om hem te vinden en ook in zijn lichaam voelde ik hem slechts heel ver weg. Mijn “behandeldoel” veranderde zo: van diepe ontspanning en afvoer van overprikkeldheid, werd het diepe ontspanning en hem weer vinden. Hem laten voelen dat hij nog niet weg is, maar dat ik hem zie en voel. Heel langzaam werd hij wat alerter, keek me aan en was weer wat aanwezig. Zijn vrouw die er bij zat, zag het ook: daar is hij weer even. Hoe verdrietig ook: deze naar binnen gekeerde fase is weer een stap achteruit. Het zich terugtrekken van deze wereld en op weg naar een volgende wereld. Voor mij als Craniosacraal therapeute was het mooi om te voelen, dat ik ook hierin een rol heb en iets kan doen. Hem laten voelen dat hij nog gezien wordt: dat hij er nog is. En voor zijn vrouw fijn om weer in zijn ogen te kunnen kijken en hun liefde daar te voelen.